Ik ben weer THUIS!

Hoi allemaal,

Jullie hebben mij de afgelopen dag vast al weer eens zien rondlopen: ik ben weer in Nederland!
Vorige week vrijdagochtend (plaatselijke tijd in Hong Kong) om 1 uur vloog ik terug, richting Amsterdam.
Ik had echt heel veel zin om naar huis te gaan, maar het voelde ook heel gek. In het vliegtuig had ik totaal niet het idee dat ik naar huis ging. Ik had meer het gevoel alsof ik weer naar een volgend land ging, verder reizen.

De vlucht ging heel voorspoedig, ik heb goed geslapen. Na nog 2 films en een uurtje uit het raampje kijken (nouja: regenwolken staren), zetten we de daling in.

Kriebels in mijn buik!
De wandeling van de gate naar de bagage band heb ik bijna gerend. Daar aangekomen moest ik helaas nog erg lang wachten, want in Hong Kong had ik als een van de eersten ingecheckt, dus mijn tas zat achteraan.
Terwijl ik op mijn tas stond te wachten kreeg ik opeens even koudwatervrees. Ik keek met veel gemengde gevoelens naar de deur: als ik daar doorheen liep was het écht afgelopen. Dan begon het 'gewone' leven weer, waarin ik een baan moest zoeken, naar school moest, kortom: waar ik veel verplichtingen had. Hoe graag ik ook weer thuis wilde zijn, het spookte even door mijn hoofd om die deur niet uit te lopen.
Maar toen ik een zeer bekende backpack over de band zag rollen wist ik het zeker: ik ga gewoon LEKKER NAAR HUIS!
Toen de deuren open gingen waren de eersten die ik zag Lars en mijn oom Frank. Lars doet graag na hoe ik toen reageerde (dus mochten jullie het toneelstuk willen zien, vraag hem dan even), maar het kwam hier op neer: 'LARS, IK HEB JE ZO GEMIHIIIHSST!!' Toen rende ik op Lars af en omhelsde hem stevig. Daarna rende ik al huilend, gillend en lachend naar m'n vader toe, waarna ik die ook omhelsde. Vervolgens was mijn moeder aan de beurt.

Ondertussen stond half Schiphol lachend naar mij te staren, blijkbaar maakte ik nogal wat commotie.
Mijn vriendinnen vertelden later dat ze mij éérst hoorden en toen pas zagen.
Eline en Annabeth hadden mooie tshirts gemaakt met 'Welkom thuis Anouk' en een ballon mee.
Frank haalde ondertussen mijn tassen uit het gangpad weg, die was ik even vergeten.

Afijn, het was weer duidelijk: Anouk was weer terug in het land!

Nog een klein uurtje met de auto en toen was ik helemaal écht thuis! Het eerste wat ik heb gedaan is even op mijn bed ploffen. Ik heb namelijk ontdekt dat ik het lekkerste bed van de wereld heb. :-)
Daarna kwamen de opa's en oma's koffie met taart eten. Ik had voor allemaal een cadeautje mee.
Het was erg gezellig, m'n oma's hadden mij duidelijk gemist.

 Op dit moment ben ik heel druk bezig met foto's te selecteren. Ik heb een selectie gemaakt, die op een usb stick staat, dus als je zin hebt om foto's te kijken ben je welkom!
Nu, na een week, kan ik wel zeggen dat het ook een beetje raar is om thuis te zijn. Ik heb heel vaak het gevoel dat ik binnenkort weer ergens anders heen ga, met een bus, een boot of een trein.
Maar: meestal is het gewoon erg lekker om thuis te zijn. Goed eten, lekker bed, ik hebt het gemist!

Deze reis was echt geweldig. Mensen vragen mij wat het hoogtepunt was, maar de hele reis was gewoon een enorm hoogtepunt in mijn leven. Ik heb dingen gedaan die ik nooit eerder heb gedaan (of gedurfd), prachtige dingen gezien, heftige dingen geleerd. Het is allemaal teveel om op te noemen.
5 landen, 9 vluchten, 20 weken. Wat een ervaring!

Ik wil iedereen bedanken die mij het afgelopen jaar heeft gevolgd. Het is hartverwarmend om te merken wie mijn blog allemaal gelezen heeft. Vrienden, familie, buren, onbekenden: BEDANKT!
Ik hoop dat jullie met veel plezier mijn verhalen hebben gelezen en mijn foto's hebben bekeken.
Jullie interesse in mijn reis en de trouw waarmee jullie mijn blog bezochten is geweldig.
Gemiddeld keken er iedere dag zo'n 10 á 15 mensen op mijn blog, met uitschieters naar 50 als ik een nieuw bericht had geplaatst. Ik heb ruim 6900 kliks gehad in een jaar tijd en 762 Nederlanders hebben mijn blog bezocht.
Door deze getallen ben ik altijd blijven doorschrijven, het feit dat zoveel mensen geïnteresseerd waren in mijn verhalen was een enorme motivatie.
Voorlopig zal ik mijn blog nog even op internet laten. Ik ga al mijn berichten uitprinten, zodat ik het in de toekomst ook nog heb.
En wie weet, misschien komt er ooit nog een deel 2!

Lieve lezers, ik ben weer veilig thuis, het avontuur is voorbij. Nogmaals bedankt, ook door jullie heb ik een geweldig jaar gehad!

Tot ziens, tot snel!

Anouk

PS: Ondertussen is mijn broertje, Lars Bosma, aan zijn reis begonnen: eerst 3 maanden met zijn bootje zeilen in de Oostzee en daarna mee op een boot die de oceaan over steekt! Je kan hem volgen via facebook!

Beijing to Hong Kong

NI HAO!
Dit wordt mijn laatste bericht uit verweggistan. Nog maar 2 nachten en dan ben ik weerheerlijk thuis! Maar we zijn nog niet zover: eerst nog wat verhalen uit het apartste land waar ik doorheen heb gereisd: China!
Waarom apart? Omdat alles echt zoveel anders is dan thuis. Niet alleen de omgeving, maar vooral het gedrag en de mentaliteit van de mensen. Chinezen wachten namelijk niet in een rij. Chinezen spugen en rochelen, overal. Chineze vrouwen dragen kleren die thuis door meisjes van 3 worden gedragen. Chinezen kunnen heel agressief zijn (you buy this NOW!).
En verder is China gewoon echt geen democratisch land, hoe stoer ze op de tv ook kunnen praten. Onze gids kende bijvoorbeeld verhalen over kennisen die 'verdwenen'. Op het Chineze nieuws hoor je nooit slecht nieuws. In het hele land is niks te vinden over de studenteopstand op het plein van de Hemelse Vrede. Je kan niet op Facebook. Je kan niet op blogs. Je kan geen woorden als 'seks' en 'gay' googlen.
Ik klink nu heel negatief, maar ik heb zeker een geweldige tijd gehad in China. Ik ben gewoon erg blij dat ik er een toerist en geen inwoner was!
Mijn trip begon in Beijing. Daar gingen we als eerst naar de Chinese Muur. Wauw, wat een imposant gevoel gaf dat zeg! We zagen 3 km en vonden dat al enorm. Dan te bedenken dat ie vroeger haast door heel China liep!
Bij het Plein van de Hemelse Vrede en de Verboden Stad kregen we een rondleiding van de gids, Andy. Hij was de gehele trip erg aardig, vertelde superveel!
Bij het plein begon ook de 'foto aandacht' om het maar even te noemen. Tijdens mijn gehele trip in China ben ik ontelbare keren aangestaard en hebben weetikhoeveel mensen gevraagd of ze met mij op de foto mochten. Ik trok veel op met Alberte uit Denemarken. Zij is 1.80 en heeft rossig haar. Ik ben natuurlijk blond en ook redelijk lang. Samen waren we een veel gevraagd foto duo. Het werd helemaal lachen als ik de Chinezen vertelde dat Alberte een model is, dan gingen ze letterlijk uit hun dak. Soms voelde ik me net een beroemdheid! (Het was echter wat minder toen ze ook uitgebreid fotos van ons maakten town we tijdens de cruise in onze bikini lagen. Toen heb ik ze even duidelijk gemaakt dat ze op konden donderen)
In Shanghai ging ik naar Chineze acrobatiek. Wat zijn die mensen lenig zeg! Er was een slangen meisje, meisjes met borden op stokjes, veel acrobaten sprongen enz.
In Xi'An zagen we natuurlijk het teracotta leger. Dit wordt ook wel het 8e wereldwonder genoemd. Dat is het zeker!! Rijen en rijen beelden, die allemaal honderden jaren onder de grond zaten.
Tijdens de cruise op de Yangshuo rivier rustten wel allemaal even uit. We waren ruim een week iedere dag op pad of onderweg geweest.
In iedere stad deden we een gezamelijk diner, waarbij onze gids de plaatstelijke gerechten koos en wij ons lieten verassen. Jamjamjam, het eten in Azie is heerlijk en het kost ook zo weinig! Ik eet ook haast iedere dag wel mango of lychee, die zijn zo sappig hier.
Op dit moment ben ik uit China en in Hong Kong. Morgen is mijn laatste dagje.
Ik ben echt heel erg klaar om naar huis te gaan. Lekker mijn eigen kamertje en spullen.
Ik ben stiekem ook wel een beetje bang om naar huis te gaan. Ik sluit een geweldig jaar af en begin aan een hele nieuwe toekomst. Raar, leeg en open.
Ik denk dat ik nog wel even een afscheids berichtje zal schrijven, want samen met het einde van mijn reis, eindigt ook deze blog!
Dus tot het volgende bericht!

Groetjes!

Xi'An part 2

Xi'An part 1

Shanghai

Beijing part 2

Beijing part 1

Bye koala's, bye kangaroos

Hoi!
Nou ik kan weer een land afvinken. Morgenochtend vroeg verlaat ik Australie en gaat de reis verder naar China.
Ik heb er heel veel zin in, maar 'thuis' begint nu ook we een beetje te knagen.
De afgelopen dagen ben ik in Adelaide geweest, aan de westkust van Australie. Daar wonen Nita en Zoe, ik heb ze in Thailand leren kennen en ze hadden mij uitgenodigd bij hun thuis.
4 erg leuke dagen, waarin ik veel 'meiden/vriendinnen dingen' heb gedaan: geshopt, gelunched, koffie gedronken, naar de film.
Iedereen was erg aardig voor mij, ben ook nog met Nita's familie uit eten geweest.
Dat valt mij wel echt op aan Australiers: ze zijn super gastvrij en alles is 'no worries mate!'
Wat wel jammer was is dat ik de laatste dag bij de dokter heb gezeten en in bed heb gelegen. Ik had de hele week al last van mijn oor, maar donderdagnacht was het zo erg dat ik, zelfs met ieder uur een pijnstiller, in bed lag te huilen van de pijn. De laatste keer dat ik zo'n pijn had was toen m'n amandelen eruit waren gehaald!
Afvijn, de volgende dag bleek ik dus oorontsteking te hebben! Ik kreeg een antibiotica kuur en oordruppels en de waarschuwing, dat als het maandag (de dag dat ik naar china vlieg) niet een heel stuk beter is, ik zeker niet kan vliegen! Dit met gevaar voor scheuring van het trommelvlies. De dokter had echter al snel door dat ik mij daar niet heel druk over maakte en dat ik toch wel zou vliegen.
Na 3 dagen pillen slikken gaat het alweer een stuk beter. Mijn oor popt open (wat je nodig hebt voor vliegen) en als ik hem snuit kraakt en rommelt ie gezellig. Ik zie het dus positief in.

Nou, nog een kleine 3 weekjes en dan land ik op Schiphol! (21 juni om 7u 's ochtends)
Kan niet wachten om een bruine boterham met oude kaas te eten en op de fiets (en met hoge hakken aan) naar vriendinnen te fietsen.

Volgende bericht komt uit China!
Groetjes van Anouk

In Adelaide met vriendinnen en alleen in Melbourne!