Bungy verslag

Kia ora!
Zoals jullie in het vorige bericht hebben kunnen zien, heb ik het dus gedaan! BUNGYJUMPEN!
Het was een van de angstaanjagende en opwindenste dingen die ik ooit heb gedaan.
De dagen voorafgaand was ik best zenuwachtig, maar op de dag zelf had ik er superveel zin in...
Tot we bij het dal aankwamen en ik zag hoe verschrikkelijk hoog het was! Nadat we zo'n 4x waren gewogen kregen we het harnas aan. Daarna stapten we in het kleine gondolaatje, dat ons naar het bungy platform bracht. Dat hangt midden in het dal aan grote staalkabels. Om je heen is overal glas, om nog maar weer even te benadrukken dat het ECHT HEEL HOOG is.
Daar kregen we de voetbanden om en uitleg over waar we aan moesten trekken als je uit gebungied was. Dat systeem zou ervoor zorgen dat je voeten losgekoppeld werden, zodat je in zit-positie omhoog getakeld kon worden (ipv op je kop, als een varken in de slager).
Ik mocht als 5e springen, dus ik kon al goed bekijken hoe de anderen het deden. Van de zenuwen stond ik de hele tijd te klapper tanden!
Nou en toen hoorde ik mijn naam: Ehnoouuk! (zoals de Engelsen het uitspreken)
Ik moest in een speciale stoel zitten en daar werden mijn beide voeten en het harnas (op 2 plekken) aan het elastiek vastemaakt.
Daarna hielp de instructeur mij naar het platformpje schuivelen. Dat platform is net zo groot als je voeten.
Toen keek ik naar beneden en dacht NO WAY dat ik ga springen! Toen zei die instructeur dat ik ook nog naar de camera moest lachen, maar hoe kan je op dat moment nou leuk lachen?!
Het enige wat ik kon was mij aan die vent vastklampen (vast een leuke job, allemaal angstige vrouwen die jou als laatste redding zien).
Daarna liet ik hem toch maar los en stond ik helemaal alleen op dat platformpje. Er gaat van alles door je heen, maar uiteindelijk zit de angst vooral tussen je oren. Ik hoorde hem aftellen, maar ik moest nog even diep ademhalen. Toen zei ie: je moet er wel.... en daar ging ik!
Met een hoop gekrijs (zoals gewoonlijk) vloog/sprong ik de diepte in. Wat ik toen voelde is niet te beschrijven. Een enorme ontlading van adrealine, angst, spanning, fun. De eerste paar seconden stond ik doodsangsten uit, daarna kon ik alleen maar gillen: THIS IS SO COOL!
Je voelt je even helemaal alleen op de wereld, het is alleen jij, snelheid en wind. Geweldig!
Daarna moest ik dus aan dat koord trekken dat mn voeten los zou koppelen. Ik was echter nog helemaal opgewonden en in extase, dus ik zat maar rukjes te geven aan dat touw. Hing ik daar op mijn kop boven dat dal. Uiteindelijk lukte het en kwam ik keurig rechtop zittend weer boven aan.
Daar had ik echt een smile van oor tot oor. Het liefst was ik meteen nog een keer gegaan. Adrealine is inderdaad heel verslavend.
Toen ik weer een beetje tot rust was gekomen begon ik pas te beseffen wat ik had gedaan. Toen begon ik het ook weer eng te vinden. Ik wilde zo snel mogelijk weer op vaste grond staan!

Toen ik 's avonds in bed lag begon ik het allemaal te 'verwerken'. Steeds zag ik dat moment voor mij dat ik net sprong (dat vond ik het engste moment). Ik kreeg er helemaal zweethanden van!
Nu kan ik terugkijken op een geweldige ervaring. Het voelt fantastisch dat ik mijn eigen angst heb overwonnen.

Sweet as, bro!

Kia ora!
As you have seen in my last message: I did it! BUNGYJUMPEN!
It was one of the most frightening and exciting things I have ever done.
I was very scared the dayse before the jump, but on the day itself I felt excited...
Until I arrived in the valley and saw how high it was!
After being weighted for 4 times, we got our harnasses and went with a small gondola to the jumping platform.
It hangs above the valley and there is glass everywhere, so you can see IT IS VERY HIGH!
We got our feet bands and some last instructions.
I jumped as 5th, so I could see some others jumping. I was so scared!
When I stood at the small plarform I thought: NO WAY I'm gonna jump!
The instructor counted, but I needed a deep breath first.
And than I jumped! It's indescribable how you feel that moment. Fear, excitement, adrealine. It was absoluteley amazing! It's only you, the speed and the wind.
It was an amazing experience.

That night in my bed I started thinking again. Everytime I closed my eyes I saw the very first moment that I jumped. My hands were sweating and I could not sleep!
But it feels amazing that I overcame my fear.

Sweet as, bro!
Anouk

I did it!

Verslag van de afgelopen dagen

Hoi allemaal,
Het is alweer een poosje geleden dat ik een lang stuk had geschreven. Ik had het zo druk met leuke dingen doen, heb nauwelijks tijd om iets te schrijven. In m'n reisdagboek loop ik ook standaard 5 dagen achter.
Daarom bij deze even de hoogtepunten van de afgelopen dagen:
-Van 11/3 tot 15/3 was ik in Wellington. Daar ben ik naar het te papa museum gegaan, naar de botanische tuin, naar de film, yoga en een Lord of the Rings toer.
De tuin was super mooi, vooral het deel met de rozen.
Terwijl ik door de stad liep zag ik een yoga school. Je kon er bijna voor niks een les volgen en aangezien ik het al EEUWEN wilde uitproberen, besloot ik het nu maar eens te doen. Eerst was het erg grappig, vooral toen iedereen heel serieus OOOHHHMMM begon te zoemen. Maar na een half uur begon ik ook wel te relaxen. Na een uur ontdekte ik dat ik nog steeds best lenig ben en ik mezelf in allemaal maffe standjes kon vouwen (dancing dog ofzo). Leuk dus!
De Lord of the Rings toer was ook lachen. Met mini busjes reden we naar film locaties. In het busje vertelde de gids steeds allemaal leuke feitjes en weetjes en zagen we stukjes film. Voor de echte liefhebber was het helemaal geweldig, ik vond het wel vermakelijk.
-Daarna ging ik met de ferry naar het zuidereiland. Het is een tocht van 3 uur, waarbij je het grootste deel van de tocht door de fjorden van het zuidereiland vaart. Het was een mooie tocht, het deed me erg aan Noorwegen denken. Ik zag ook nog een dolfijn uit het water springen!
-Vervolgens verbleef ik een nacht in een geweldig hostel in Nelson. Kostte maar 15 euro en ze hadden een zwembad, een hotpool, een sauna, gratis internet en ontbijt. Backpackers paradise dus en het heette dan ook Paradiso.
In Nelson ging ik naar het Wearable Art museum. Leuk voor de liefhebber (wat ik dus ben). Het is meer kunst dan mode en soms erg maf.
-Daarna verder naar het Abel Tasman park!
Ik had daar erg graag een 2 daagse kajak en wandeltocht willen doen. Je slaapt dan in een tentje in het park. Ik zag mezelf al op een van de mooie stranden in het park liggen, misschien wel met een sexy gestrande piraat naast me, die me 's nachts in dat tentje warm kon houden.... helaas! Na weken van droogte besloot het weer op die dag eens even een mooie kletterbui los te laten. Kamperen is leuk, maar niet wanneer het de hele dag hoost. Ik wilde echter wel dat park in, ik was er niet voor niets! Heb dus maar een gewone wandeltocht gedaan. Na een half uur was ik doorweekt en toen moest ik nog 3 uur. Op het eind liep ik gewoon door de plassen heen, het maakte toch niks uit. Maar ik heb doorgezet!
Het bos is hartstikke mooi, alleen jammer dat het nogal nat was.
Toen ik terug was heb ik eerst maar eens lekker lang onder de hete douche gestaan.
's Avonds had ik wel wat lekkers verdiend (vond ik zelf) en had ik behoefte aan een beetje 'luxe' en wat 'verzorging'. In het plaatselijke restaurant dan ook een creme brulee gehaald en die heel langzaan opgegeten.
-In Westport hielden we een BBQ en kampvuur op het strand, heel leuk.
-Ik won de Weetbix wedstrijd! Wij kennen het als wetabix, zo'n droge koek die je oplost in melk en dan als ontbijt eet. In de bus deden we dus een wedstrijdje wie zo snel mogelijk zo'n ding kan eten, zonder te drinken! De eerste jongen stopte hem helemaal in zijn mond en begon toen half te kokhalzen, want het trekt al het vocht uit je mond.
Mijn tactiek was dan ook om hele kleine hapjes te nemen en dan steeds te slikken. Met de baanbrekende tijd van 1 minuut en 9 seconden won ik een avond uit in Queenstown!
-In Lake Wanaka hielden we een P-party. Iedereen ging dus verkleed als iets wat met een p begon. Ik was een piraat, we hadden popcorn, paus, pina colada, paralimpysche sporter enz. Erg vermakelijk! De busschaufeur was een prostituee en deed dat erg goed.
Ik had een alcohol vrij avondje, want bier vind ik eigenlijk helemaal niet lekker en sinds ik in Duitsland zoveel dure wijnen heb gedronken, zijn alle goedkope varianten niet te zuipen. Ach, scheelt weer in het budget.
-Ik heb zeehonden gezien, pannekoekrotsen, dode possums op de weg, ben opgegeten door zandvliegen en heb dolfijnen gezien.
-IK BEN MET EEN HELICOPTER NAAR EEN GLETSJER GEVLOGEN EN HEB OP DIE GLETSJER GEWANDELD!!
Echt zo zo zooo gaaf!
21 maart kwamen we in Franz Josef aan. We gingen eigenlijk meteen naar het kantoor  van de gletsjertocht. Eerst betalen en een vragenlijst invullen over medische dingen.
Daarna werden we in een regenbroek en jas gehesen, kregen we dikke sokken, schoenen en handschoenen. Vervolgens liepen we door het dorp naar de landingsplaats van de helicopters. We zagen eruit alsof we op een missie naar Mars gingen!
Niemand had nog in een helicopter gezeten, dus dat was natuurlijk al superleuk!
We konden de gletsjer mooi zien door het helicoptet raampje.
Nadat we waren geland, bonden we de ijsschoenen onder en gingen we op pad. We hebben wel 3 uur rondgelopen, het was zo mooi! Grote muren van ijs, gaten, spleten, heuvels. We hebben om de beurt in een ijsgrot gestaan en we moesten ons door een spleet wurmen. Ook was er een soort brug van ijs, waar je onderdoor kon lopen.
Het was echt heel speciaal en heel mooi, ik heb zo genoten! (Dat zie je wel aan de enorme smile die ik op iedere foto heb)
-Nu zit ik in Wanaka, morgen naar Queenstown. Daar kan je heel goed bungeejumpen.....
Ik houd jullie op de hoogte!

Groetjes,
Anouk

Pancake rocks, P-party en de Franz Josef gletsjer!

Wellington

Even wat algemeenheden

Hoi allemaal
Ik zit nu achter een laptop, dus dan is het een stuk makkelijker om snel wat te typen.
Daarom zal ik even wat schrijven over reizen in het algemeen.
Als je nieuwe mensen tegenkomt dan voer je eigenlijk altijd hetzelfde gesprek: wat is je naam, waar kom je vandaan, welke landen heb je al bezocht, hoe lang blijf je hier, waar ga je nog meer heen en wat is leuk om te doen.
Vaak krijg ik dan te horen dat ik écht heel jong ben en dat het héél stoer is dat ik zo jong al alleen reis. Ik weet nooit zo goed wat ik dan moet antwoorden, eh dankje?
Het maken van sociale contacten gaat wel steeds makkelijker. Het helpt ook wel dat iedereen heel aardig is en er meer mensen alleen reizen, die een praatje zoeken.
Reizen met een rugzak is wel een onderneming. Het inpakken van dat ding is elke keer weer een soort van legpuzzel, maar dan zonder voorbeeld plaatje. Na 5 weken weet ik ongeveer de oplossing.
Vaak duw ik maar gewoon heel hard, dan past het wel.
Mijn zwak voor kleren heb ik maar even ver weg gestopt. Ik durf het bijna niet te bekennen en ik wil Lars' zijn gelach niet horen als ie dit leest, maar ik heb van de week 3 dagen in hetzelfde tshirt gelopen. En vandaag is het al de tweede dag in dit hemdje. Verder doe ik volgens mij 2 weken met een handdoek en heb ik al 2 nachten stinkend smerig in een nachttrein doorgebracht, zonder mij daar erg druk om te maken.
Over het algemeen is het helemaal geweldig, maar soms wil ik ook het liefst een vliegtuig naar huis pakken.
Ik heb nu eigenlijk 2 dagen gehad die heel zwaar waren. Dat was de dag dat papa werd geopereerd en ik verdwaalde in een bloedhete stad en niemand de weg wist. Toen heb ik echt huilend over straat gelopen. De andere dag was die dat ik in Auckland aankwam. Stel je even voor: je hebt 10 uur gevlogen, bent moe, hebt buikpijn, wilt douchen. Dan moet je eerst nog door de douane en als je dat hebt gehad kom je in de aankomsthal. Die staat helemaal vol met allemaal mensen die wachten MAAR HELEMAAL NIEMAND WACHT OP JOU. Dan denk je even aan thuis.
's Avonds in het hostel heb ik toen in mijn fotoboekje gekeken en gelezen en even flink gehuild. Dat lucht altijd op.
Oja, wat ik ook nog even wil vertellen: reizen is echt vermoeiend. Soms voel ik mij echt zó moe en dan heb ik niet eens iets heel inspannends gedaan. Ik denk dat alle nieuwe indrukken ook gewoon moe maken. Daarnaast loop je onbewust toch wel een heleboel door die steden.
Ik las dan ook regelmatig een relax middag (of dag) zoals vandaag in. Uitslapen en lekker lezen in mijn ereader (geweldig cadau, bedankt opa en oma!).
Bij deze wil ik ook even meededelen dat als je een reactie oid wilt achterlaten en het lukt niet, dat je dan ook altijd kan mailen naar abosma11@hotmail.com of op FaceBook een berichtje kan achterlaten.
Iedereen nog maar weer eens bedankt voor het volgen, het meeleven, de reacties enz enz!
Reizen is nog leuker als je weet dat je een geweldig thuisfront hebt waar je altijd weer naar terug kan gaan.

Groetjes,
Anouk

Hi!
When you meet new people you always have sort of the same conversation: what's your name, where are you from, where are you going, where have you been and what did you like the most?
I hear a lot of times that I am very young to travel and that it's really cool. I don't really know what to answer, eh thank you?
Travelling with a big backpack is an challenge. It's a puzzle to put all my stuff back, mostly I just push very hard.
I know that one of my hobbies is fashion, but for now I forgot. I am scared to tell and I don't want to see Lars laughing, but this week I wore the same shirt for three days.
Most of the time it's amazing, but sometimes I just want to go home. I had two very bad days. One of them was when my father had his operation and I lost my way in a boiling hot city. I cried very hard in the middle of the street.
The other day was when I arrived in Auckland. Imagina that you just had a 10 hour flight, you're tired, you feel sick. Than the doors to the arriving hall opens and you see a lot of people waiting BUT NOBODY WAITS FOR YOU.
That night I read my 'homesick-book' with photo's and I cried. After that you always feel better.
Travelling makes you really tired. Sometimes I don't know what I did, but I'm just so tired! I think all the new impressions make you tired.
Thank you all for following me! If you want to write me and it's not working by my blog you can always email me abosma11@hotmail.com

Cheers!
Anouk

Een rokende vulkaan, kiwi's en Mount Doom

First week in New Zealand

Glimwormen, borrelend water en meer

Hoi allemaal!
Ik ben nu een week in Nieuw Zeeland en het is fantastisch!
De eerste dagen vond ik erg moeilijk. Ik was weer helemaal alleen, had een jetlag, kende niemand. Kortom, ik voelde mij gewoon een beetje down.
Gelukkig gaat het nu weer prima en kan ik weer ten volste genieten.
De eerste dagen in Auckland heb ik de Skytower gezien, de haven, een cricket game en het Auckland museum.
Dinsdag ochtend vertrok ik met de kiwi bustour richting Hot Water Beach.
Onderweg raakte ik bevriend met de Duitse Anna en met haar trok ik de afgelopen dagen veel op.
Hot Water Beach heet natuurlijk niet voor niets zo: bij laagwater kan je gaten graven in het strand (ja duh, dat kan in zandvoort ook). Echter, door de vulkanische activiteit in het gebied (jaja heb opgelet tijdens de uitleg) is het grondwater dat omhoog komt heel warm.
Samen met wat koel zeewater is het een heerlijk temperatuurtje en kan je lekker badderen. Na 5 minuten had ik het echter wel gezien, ik had al de hele ochtend in de bus op mn reet gezeten. Samen met de Deense Anders en de Duitse jongens in de golven gesprongen en wat op onze buik gesurfd.
Daarna gingen we naar Cathedral Cove. Dat is geen grot, maar een grote boog op het strand. Door de jaren heen is die uitgesleten en hij is dan ook al heel oud.
's Avonds moest ik weer zelf koken. Aangezien ik al 3 dagen rijst met groente en ei eet (het moet toch een keer op), besloot ik deze avond sandwiches te maken. Heel lekker!
Anders maakte ook diner klaar, bestaande uit een stronk rauwe broccoli en een hele kip. Ik moest daar erg om lachen. Hij is 2 meter lang en doet me in een heleboel opzichten aan Lars denken!
Richard en Matthew hadden die dag eerst hun wasje gedaan en waren nu bezig met hun diner. Zij kookten echter een 'echte' maaltijd en boden mij later nog een kopje thee aan. Heel grappig om die verschillen tussen mensen op te merken!
De volgende dag reden we naar Waitomo. Deze plek staat bekend om zijn grotten met glimwormen. Nou is het in Nieuw Zeeland heel normaal dat je bij uitstapjes 2 keuzes hebt: het 'normale' uitstapje en het 'avontuurlijke' uitstapje. Zo kan je bijvoorbeeld met de gids door de glimwormen grot wandelen. Je kan echter ook in een wetsuit, helm en met een grote tube door de grotten heen klimmen/zwemmen/dobberen.
Die laatste optie deed ik.
We kregen allemaal een wetsuit, helm, speciale schoenen en een tube. Daarna moesten we eerst het springen met de tube oefenen. In de grot zouden we namelijk een aantal keer van een waterval moeten springen.
Het was een stukje lopen naar de grot. Door een kleine spleet konden we het grottenstelsel in. Vervolgens hebben we een uur lang door de grot geklommen, gezwommen en gedobberd (op de tube).
Het was natuurlijk heel donker in de grot, op de lampjes op onze helmen en de glimwormen na.
We moesten een aantal keer van een kleine waterval springen en over een boel rotsen klauteren.
Een heel stuk hebben we in onze tube gedreven met de lampjes uit. Het enige wat je zag waren de duizenden glimwormen. Het was net de droomvlucht in de Efteling, maar dan echt.
Ik vond het echt heel erg leuk, ook omdat het iets is wat ik nog nooit heb gedaan en eigenlijk ook niet snel zou doen. Echt heel gaaf.
De volgende dag (28/2) reden we naar Rotorua.
Deze stad staat bekend om zijn vulkanische activiteit. In de stad is een groot park vol met borrelende modderpoelen en stomende meertjes. Door de stad heen heb je verschillende putten waar stoom uit komt. Verder stinkt het regelmatig naar rotte eieren, door de zwavel.
De middag bracht ik dan ook in het park door met de Duitse Anna, Tim, Lennard en Maurius. We vergaapten ons aan pruttelende en borrelende modderpoelen en ik legde de jongens uit dat als iets borrelt of er stoom vanaf komt je er vanuit kan gaat dat het heet is.
Daarna lagen we aan het zwembad(je) bij het hostel. Om 7 uur stond iedereen weer klaar. We gingen namelijk naar een Maori avond.
In de bus er naar toe moesten we als 'clan' ook een leider hebben. Wij kozen unaniem de 2 meter lange Anders, die maakte vast wel indruk op de Maori leider.
Daar aangekomen deden de Maori eerst een welkoms-dans. Als je je daar als leider verkeerd gedraagt, betekend dat dat je voor oorlog komt. Gelukkig schoot niemand in de lach en deed onze leider de Maori begroeting op de juiste manier (2x de neuzen tegen elkaar aandrukken).
De avond was gevuld met informatie over de Maori. Ze lieten zien hoe ze vroeger jaagden en hoe de haka gaat (de bekende Maori dans waarbij ze hun tong uitsteken). Als toeschouwers mochten we meedoen.
De Maori lieten ook nog een aantak traditionele dansen zien.
Daarna was het tijd voor de traditionele maaltijd uit de Hangi, een aardoven. Anna en ik waren uitgehongerd, dus we hebben ons lekker uitgeleefd. Fijn om eens niet het meisje met het volste bord te zijn.
's Avonds gingen we uit in de club naast het hostel.
De afgelopen dagen heb ik doorgebracht in Tauranga bij Vanda en Murray, kennisen van mijn ouders.
Ze hebben een heel mooi, groot huis, vol met spullen van al hun reizen. Door de vele ramen kan je de baai inkijken of hun enorme tuin.
Ik heb mn eigen kamer, met balkon, en badkamer. Verder kan ik zo het buurtzwembad induiken of met een kano de baai in.
De afgelopen dagen hebben ze me mee genomen om de omgeving te laten zien. We hebben ge'bbqd bij het strand en ik heb gezwommen in de Bay of Plenty. Vandaag waren we naar Tauranga en heb ik om Mount Maunganui gelopen. Een heleboel jaren geleden, toen ik er nog niet was en mijn vader nog wereldwijd voer, heeft hij ook de haven van Tauranga aangedaan de berg gezien. In Pappies voetsporen dus!
Verder word er hier goed voor me gekookt en gezorgd. Ik heb mijn was gedaan en Murray is mij aan het helpen met mijn visum voor China.
Ik vind het heerlijk om even wat langer op een plek te zijn en goed uit te rusten. Anders dan veel mensen denken is reizen namelijk echt niet rustgevend. Het geeft gewoon best wat spanning, steeds moeten verhuizen en je tas inpakken. Vakantie vieren, DAAR rust je van uit! De hele middag met je boek in de tuin! Dat ben ik dus nu aan het doen.
's Avonds voor ik ga slapen kijk ik op mijn balkon nog even naar de sterrenhemel en concludeer ik, dat ik een ontzettende bofkont ben. Klein geluks momentje.
5 maart ga ik weer op pad, eerstvolgende stop is Taupo, waar ik Mount Doom (lord of the ring!) ga beklimmen.
Tot het volgende bericht!

Anouk