Sushi, bruiloft en Fiona's 'welkom-terug' geschenk....

Hoi allemaal!

Nou ik heb een heerlijk weekendje achter de rug! Lekker hoor, weer even thuis!
Vrijdag heb ik om 1 uur iedereen in de Mülenhelle uitgezwaaid en gedag gezegd. Om half 2 met de trein naar Keulen waar ik overstapte op de internationale trein. In Utrecht er uit en op Almere Centraal overgestapt. In Lelystad werd ik door Dominique opgehaald. We waren allebei hartstikke blij, ik had echt het gevoel alsof ik al máánden niet meer thuis was geweest. Daarna met Eline, Annabeth, Desley en Dominique sushi gegeten. Heerlijk gegeten en natuurlijk flink bijgekletst.

Ik heb jullie gemist!

Eline heeft trouwens een nieuwe hobby ontdekt: serviesgoed betekenen! Ik had dus ook even een bestelling gedaan:

Dankjewel Eline! xxx

(wat trouwens wel grappig was: op de stations in Nederland sprak ik nog steeds Duits tegen de conducteur en tegen iemand in de trein. Haha, het zat er zo in gebakken denk ik!)

's Avonds thuis met papa, mama en Lars gesproken. Die wilden natuurlijk ook wel eens even in real life horen hoe het allemaal gaat!

De volgende dag was de bruiloft van Sander en Patricia. Het werd gevierd in het van der Valk hotel in Almere, superdeluxe!

Als eerst moesten wij verzamelen op de parkeerplaats van restaurant 'The Boat House'.
Allemaal natuurlijk mooi opgedoft...

(ook Viktor en Rolf hadden mij erg gemist)

 Daarna werden alle gasten met taxi busjes naar het hotel gereden. In de hal kwam eerst Sander met Esmeé (bruidsmeisje) de trap af. Daarna Patricia in een hele mooie jurk!

Daarna kwam natuurlijk de plechtigheid, wat werd gedaan door een vriendin van Patricia, heel leuk! 

En toen....: Champagne en taart!

Oja: de toilet was ook superleuk! Een enorme canvas foto van een Chanel N5 parfumfles. Helaas paste hij niet in mijn handtasje, anders had ik hem meegenomen.

 's Avonds werden wij met een boot weer terug gevaren naar 'The Boat House'. Grappig om Almere eens vanaf het water te zien! Ook mijn oude muziekschool kwam nog langs. Bij het restaurant aangekomen wachtte een heerlijk buffet op ons!

Toetjesbuffet!

 Ter afsluiting konden wij buiten nog naar het vuurwerk kijken.

Oooooooohhhh!

Zondag kwamen alle opa's en oma's langs. Ook weer een hoop gepraat. Oma had nog het schilderij mee dat ze voor mij aan het schilderen is. Dan kon ik hem nog even zien. Ze moest hem nog wel even afwerken, maar ik kan hem voorlopig toch nergens ophangen, dus deze foto is ook al erg leuk!

's Avonds weer met mijn vriendinnen afgesproken, volgens mij heb ik ze nog nooit zoveel gezien in een weekend! Gewoon gezellig op de bank 'So you think you can dance' gekeken. Is ook wel eens leuk!

Maandag stond in het teken van doktoren bezoeken en pompoensoep koken, van mijn zelf gekweekte pompoen. Verder was ik ook nog even op de Arcus langs geweest. Dat was volgens mij de tweede keer dat ik er vrijwillig heenging, samen met de diploma uitreiking.

Dinsdag nog één laatste dokter en daarna weer richting Dieringhausen!

Eline kwam mij uitzwaaien en dat was heel leuk!

Op de heenweg had ik een grote tas met spullen die mee terug konden naar Nederland. Zomerkleding, boeken, hakken. Op de terugweg had ik echter en NOG grotere tas. Van Oma Bosma had ik allemaal leuke knutsel spullen meegekregen die zij toch niet meer gebruikt. Kaarten borduren, kleurplaten, stickers, piratenkleurboek en ga zo maar door. Ik heb al bedacht dat als ik iedere week iets nieuws tevoorschijn tover, ze tot aan de kerst genoeg vermaak hebben. Ben ik nog een LEUKE au pair ook.
Daarnaast kreeg ik van Patricia nog een geheim tasje voor in Duitsland.

Ze vond mijn blog zo leuk en wilde niet dat ik verhongerde in Dieringhausen (haha, ahum). Heb het tasje tot hier dichtgehouden en gisteravond opengemaakt:

 Dankjewel Patricia! Hartstikke lekker! (Marie zal ook blij zijn)

Oh, en wat ook nog wel grappig was: In Keulen miste ik de boemeltrein naar Dieringhausen, die maar één keer per uur gaat. Dus ik stond 55 min te wachten. Op een gegeven moment kwam er een (niet erg sexy uitziende) Duitse man/jongen op mij af om te vragen of dit de trein naar ?????? was.
Ik zei dat ik geen idee had en daarna begon hij een heel interview. Of ik Duitse was, wat ik hier dan deed, wat dat dan is, een au pair, of ik het hier leuk vond blablabla (ik stond daar al 40 min te wachten op een trein, nadat ik al 5 uur gereisd had. Je snapt dat ik niet héél gezellig was).
Daarna vroeg ie of ik een vriend had (tegen die tijd was ik het zat, ik dacht: merk je niet dat als ik op iedere vraag met één woord antwoord geeft, ik geen zin heb om met jou te praten?).
Even wilde ik 'nee' zeggen, maar toen bedacht ik mij gelukkig. Ik zei dus: 'Jaaa en hij is echt heel GROOT en GESPIERD en heel SEXY. O en ik ga hem nú even bellen!'.
Daarna heb ik een zogenaamd telefoongesprek gevoerd, dat ik afsloot met een heleboel: Ja, ja I LOVE YOU TOOOO BABY. LOVE YOU, KISS KISS.
Daarna vroeg de Duitser of ik misschien zin had om eens wat af te spreken.
Daar had ik dus niet zo'n zin in.
Nou en toen snapte hij EINDELIJK de hint (of misschien was hij bang voor die grote, gespierde vriend van mij), want toen ging ie weg.

Vanochtend moest ik natuurlijk weer gewoon op Fiona passen. Die had keurig op het potje geplast en daarna er zelfs op gepoept!! Dat had ze nog nooit bij mij gedaan, dus ik was helemaal trots.
Tot het middag werd en ze opeens met een rood hoofd in de gang stond en A A zei (=ik moet poepen).
Ik dacht: 'ohnee' en ben met haar naar het potje gerend. Daar aangekomen broek en onderbroek naar beneden getrokken en toen..... bleek dat ze het al in haar broek had gedaan en het ook iets vloeibaarder was dan een normale drol. Het meeste zat dan ook niet IN het potje maar ERNAAST of over haar benen/in haar broek.
*zucht* (tel tot 10)
Fiona onder de douche gezet en vieze onderbroek in een plastic zak geknoopt. Ik wilde hem eigenlijk gewoon weggooien, maar ik heb toch maar even aan Michel gevraagd of ze er nog wat mee wilden (toen hij later thuiskwam).
Nadat ik Fiona weer schoon had (brul brul) moest ik dus nog het potje schoonspoelen, het putje van de douche schoonmaken, de vloer schoonmaken en ondertussen zorgen dat Fiona niet in haar eigen drol wandelde.
Kwam Hannah even vragen wanneer ik nou EINDELIJK klaar was en of ik haar kon helpen.
Dat noemt men dus een 'AAARRGGGHHH momentje'.
Ik legde Hannah dus maar even uit dat ik ook liever met haar aan het spelen was dan Fiona's 'A A' op te ruimen. Dat begreep ze daarna geloof ik wel.

Dit was het weer voor vandaag!

Groetjes uit Duitsland,
Anouk

De Dom beklommen en dansende wortels, muizen, lolly's en huisvrouwen

Hoi allemaal,

Allereerst maar even een algemeen overzichtje van hoe het nu gaat.
Eigenlijk weer heel goed. Mijn heimwee is ondertussen alweer over. Ik probeer mij zoveel mogelijk te richten op alle goede dingen: Fiona die een nieuw woord van mij leert, Yannick die supergoed helpt met opruimen, samen muziek maken met Hannah en dan heb ik het nog niet eens gehad over het leren kennen van nieuwe mensen, een nieuwe taal leren, Keulen ontdekken.... Als het even wat minder gaat denk ik daar gewoon aan!
Dan vertel ik maar meteen over mijn nieuw ontdekte hobby, namelijk Fiona woorden leren.Toen Lars geboren werd (en ik dus 2,5 was) sprak ik al 2 woorden achter elkaar, ik ben regelmatig de klas uit gestuurd omdat ik zat te praten én ik schijn nogal goed te zijn in het verbaal uiten van mijn emoties.
Je begrijpt dat ik het hartstikke leuk vind om Fiona woorden te leren. Op de een of andere manier heb ik wel het geduld om een kwartier lang te oefenen op wat een kuiken zegt en niet om een kwartier langer over de weg naar huis te doen vanaf de supermarkt. Dus nu is het elke middag en avond dat ik alleen met haar ben tijd voor een uurtje praten. Ze heeft 2 boekjes met dieren waar wij uit oefenen. Verder ga ik ook een idee van mijn moeder uitwerken (de meeste opvoedkundige ideeën die ik toepas komen van haar, want zelf doe ik eigenlijk maar wat). Ze had vroeger met mij een boekje waar ze de plaatjes in plakte van nieuwe woorden die ik kende. Iedere keer herhalen en veel complimenten geven en het gaat steeds sneller (GOEDZO FIONA EEN KUIKEN ZEGT PIEP PIEP HARTSTIKKE GOED!).
Dus ik ben nu overal plaatjes uit aan het knippen en verder zeg ik bij alles waar ze naar wijst wat het is en welke kleur het heeft. Kijken of het werkt.
Verder is ze ook bezig met zindelijk worden. Een 'A A' is een drol en een 'piepie' een plasje. Het komt hier op neer:
Fiona: A A. A A.
Anouk: Fiona, moet je een A A doen?
Fiona: Nein (favoriet woord)
(2 min later)
Fiona: Piepie, piepie
(ik til haar op en zet haar op het potje. Ritueel: eerst broek uit dan zitten en dan pssssjjjjttt)
Fiona: Fjetig (fertig= klaar)
Anouk: Oooo, kein piepie Fiona! (geen plas dus)
(2 min later)
Fiona: Piepie, piepie, A A.
(weer op potje, weer geen plas. Dit alles herhaalt zich zo'n 15 keer. Als ik het zat ben zeg ik: nee jij moet helemaal geen piepie maken. Dan gebeurt er meestal dit: --->)
(Fiona is opeens nergens meer te bekennen)
Fiona: A A A A A A A WEEEEEGHHHH!!!
En dan heeft ze dus in haar broek gepoept. Vandaag zat ze echt serieus 5 seconden daarvoor op het potje. Ja wat moet ik dan?! Als ik precies doe wat zij zegt dan zit ze om de 5 min op het potje, waarbij ik dus moet helpen en waarbij er géén plas is.
Ze vindt het ook gewoon reuze interessant dat plassen, want ze komt ook steeds kijken als ik moet plassen. Daarbij roept ze dan heel vrolijk: 'Piepie piepie psssjjttt'. Als ze dan hoort dat ik plas trekt ze er echt zo'n geweldig gezicht bij, ik heb er speciaal voor jullie een foto van gemaakt. (denk er even bij dat ze 'Oooooooohh!' zegt. En dat dus 5 keer per dag)

Verder is Yannick volgens mij klaar met mij uit proberen. Hij luistert heel goed, weet dat als ik 1/2/3 zeg het menens is en dat houdt hij ook op. Fijn om te merken.

Dan nu het verslag van mijn 2e dagje Keulen met Marie. Toen we aankwamen in Keulen bleek er dat weekend een festival te zijn om te vieren dat Keulen en Beijing zoveel jaar bevriende steden zijn. Wij liepen echter het station uit en daar was het niet zo gezellig. Er waren namelijk demonstraties tegen de Chinese regering, die één of andere groepering in China verbied en de mensen martelt.
Een hoop enge, bloederige foto's, een fanfare band en een boel mensen. Toen bedacht ik mij even dat het China dat IK ga bezoeken er heel anders uit zal zien dan het China waar deze mensen mee te maken hebben. Want eigenlijk is het politiek gewoon een **** land. Ik ga daar heen als toerist om de mooie dingen te zien en sluit mij eigenlijk af van dit soort dingen. Hypocriet toch? Daar had ik even moeite mee.
Gelukkig was het aan de andere kant van de Dom een stuk gezelliger, daar was namelijk het grote feest.
Marie en ik waren echter naar Keulen gekomen om de Dom te bezoeken en te beklimmen, dus dat gingen wij eerst doen!

Detail van de buitenmuur

Als eerst hebben wij hem van binnen bewonderd. Er was een Nederlands informatie foldertje, dus dat was wel leuk voor mij (helaas geen Zweedse, dus dan moest ik het weer naar het Duits vertalen, haha!).
De eerste 'versie' van de Dom is rond 313 gebouwd. In 1248 begonnen ze aan de bouw van de Dom die we nu kennen en deze was pas in de 19e eeuw klaar. De vele relikwieën trokken pelgrims uit heel Europa (Nederland, Zweden enz.) Verder is de Dom nooit zwaar gebombardeerd, omdat het door de Amerikanen als oriëntatiepunt werd gebruikt (gelukkig maar!).
Vooral de glas in lood ramen vond ik erg mooi, maar die vind ik in een kerk altijd het mooist.

 Verder moesten Marie en ik erg lachen, want overal waren beelden van liggende heiligen. Nou denk je misschien, 'wat is daar zo gek aan?', wel; kijk dan maar eens hoe ze er bij liggen:

Mooiboy, hihi!

Er was ook een groot beeld van Christoffel, de beschermheilige van de reizigers. Die herkende ik, omdat wij in de oude boot een zilveren plaatje van hem hadden. We zijn altijd veilig thuis gekomen, dus dat heeft vast geholpen (of het kwam door mijn vader's stuurmanskunsten).
En natuurlijk ben ik zelf straks ook een reiziger, dus dan moeten we Christoffel zéker te vriend houden!

Christoffel die de mens veilig op zijn schouders vervoert. 

 De vloer was verder heel mooi versierd met allerlei mozaïeken, dus ook daar heb ik foto's van.

 Ten slotte nog even een kaarsje aangestoken, want dat doe ik altijd even in een kerk. Meestal voor alle arme of ongelukkig mensen, maar deze keer voor mijn papa, dat hij maar snel beter mag worden. Alle beetjes helpen en baad het niet dan schaad het niet.

Mijn kaarsje

Nou en daarna moesten we die kerk natuurlijk ook beklimmen! In de rij voor de kaartjes zagen we nog iets heel leuks, namelijk een muziekstuk in de vorm van de Dom. Ik weet niet of ie speelbaar is, maar het ziet er in elk geval wel leuk uit!

'Ode de Cologne' in de vorm van de Dom. Draai je hoofd een kwartslag en je ziet de noten!

 Daarna begonnen wij aan de klim. Dat was nog niet zo makkelijk en zeker erg hoog! Gelukkig kon je 2 keer even op adem komen, waarvan 1 keer bij de grote klok.

 Na 533 treden kwam wij dan toch aan op 97,25 meter hoogte, waar tevens het uitkijk platvorm is.

De Chinese party van bovenaf.

Blondje uit Nederland, blondje uit Zweden: het maakt niet uit, het is altijd lachen!

Weer met beide benen op de grond besloten we even te kijken bij het Beijing-Cologne festival. Het bleek vooral veel business te zijn, dus we waren snel klaar.

 En wat doe je dan? SHOPPEN! We zijn naar de straat gelopen die Rick mij had aangewezen en daar hebben we 2 uur rondgedwaald. Ik heb het echt goed gedaan, ik heb alleen een T-shirt gekocht. Echt goed, go Anouk, go! (o, ik bedenk mij net dat ik ook nog wat make up heb gekocht. Maar dat had ik nodig, want dat is bijna op)
In die straat zitten echt héle leuke winkels. Er is een hele mooie boekenwinkel met allemaal kunst/design/fashion boeken. Daar ging ik natuurlijk meteen van kwijlen (gelukkig is Marie niet zo van de 'plaatjes boeken' (zoals zij dat noemde) dus die trok mij er weer uit). En een Lomography winkel! Supertof! Voor diegene die niet weten wat dat is: foto's maken met ouderwetse, analoge camera's. Wel hippe dan natuurlijk. Ze hebben allerlei soorten en je krijgt er superleuke effecten mee. Ik zat er al eerder over te denken om er eentje aan te schaffen, maar nu weet ik het wel zeker. Als ik dan straks ga reizen kan ik overal mooie kunstzinnige foto's maken en dat is natuurlijk ook goed voor mijn studie aan het AMFI (daar wilden ze dat ik dit jaar mijn creatieve kant wat meer ontwikkelde).
Verder kwamen we de allerleukste winkel ter wereld tegen:

Hahaha!

 Met de trein van half 5 weer terug, want om 6 uur begon de werkavond weer!
Toen ik terug kwam zat Solien, de eerste au pair van het gezin ook aan tafel! Aangezien haar vriend hier in de keuken werkt, komt ze af en toe ook even bij de familie langs. Ze bleef de hele avond en wilde natuurlijk veel met de kinderen spelen, dus dat was voor mij dan weer makkelijk.
De volgende dag gingen wij naar de dansvoorstelling van Hannah. Dat was nog even stress, want Birgitta dacht dat het om 17.30 begon. Kwam ze er om 15.00 achter dat het 15.30 begon! Dan kom je net uit je werk kan je gymkleding en kinderen bij elkaar zoeken en naar een dorp verderop racen. Ondertussen moest ze ook nog Solien bellen en regelen dat zij óók bij het juiste theater stond. Nou, ik benijd Birgitta niet. Ik ben samen met Hannah naar boven gerend en heb haar gedropt bij de make-up vrouwen. Uiteindelijk zaten we keurig op tijd in de zaal.
Ze begonnen met een muizendans met kinderen van rond de 5 jaar. Het was een hoop gegiebel en gelach op het toneel en niet zoveel dans. Wel érg vermakelijk!

Hannah zat in de 5e groep en was een lolly. Ik heb het gefilmd en ik hoop dat je haar een beetje kunt onderscheiden, maar je ziet het niet heel goed.

 Er was ook nog een groep kinderen die verkleed waren als wortels en tomaten en ook dat zag er weer zo lief uit!

Worteltjes en tomaten

 Daarna had ik wel weer genoeg gehuppel gezien, maar toen kwamen er nog 15 nummers.
Eentje daarvan was dan ook wel weer leuk, dat was de Zumba mix. Huisvrouwen in hun charmantste pakje.

Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks! (WAHAHAHAHAHA)

Vandaag is het maandag en dat betekent dat ik heerlijk vrij ben. Tot half 1 in bed Elle's gelezen en daarna een beetje mails versturen, hardlopen en mijn blog bijwerken.
Nog 4 nachtjes slapen en dan ben ik weer in Nederland. Vrijdagavond sushi met vriendinnen en met papa en mama kletsen, zaterdag de hele dag bruiloft, zondag misschien wel even trainen en 's middags opa en oma, maandag doktoren en fysio's bezoeken en dinsdag weer terug.
Kan ik woensdag hier weer even bijkomen!
Ik stop dan ook mijn Nederlandse simkaart er weer in, dus als je mij wilt bereiken kan dat vanaf vrijdagmiddag tot dinsdagmiddag op mijn oude nummer.
Verder iedereen weer heel erg bedankt voor de leuke berichtjes en complimenten die ik krijg over mijn blog!

Veel groetjes uit Duitsland en misschien tot volgend weekend!

Anouk

Het chocolade museum, de hotelstaffparty en heimwee

Hallo allemaal!

Ik heb weer een hoop om te vertellen, dus bereid je maar vast voor op een lang verslag...

Zaterdag ben ik samen met Marie naar Keulen geweest. Eerst een uur in de trein, waar we ook nog een aardig meisje tegenkwamen. We hebben met dat meisje samen een groepskaart gekocht, dan was de trein weer wat goedkoper. Een uur met dat meisje gekletst die in de Esprit winkel in Keulen bleek te werken. Het leuke aan in een ander land zijn of reizen is dat je zo snel nieuwe vrienden maakt of aardige mensen tegenkomt: iedereen is nieuwsgierig waar je vandaan komt en wat je van hun land vind, dus je hebt áltijd wel een gespreksonderwerp.

Afijn, in Keulen eerst maar even een fotoshoot voor de Dom gedaan.

Samen met Marie

Daarna zijn we naar het Chocolademuseum geweest. Superleuk én lekker!
Allereerst kreeg je te zien hoe cacaobonen groeien en hoe cacao gemaakt wordt. Daarna kwam een stuk over hoe daar dan weer chocolade van gemaakt wordt. En het leukste was dat ze een echte chocolade fabriek hadden nagemaakt waar de chocolade ook daadwerkelijk in werd gemaakt!

Ouderwetse mallen.

Chocolade fontein met gouden cacaobonen

Inpakmachine

Daarna kwam er een stuk over het gebruik van chocolade door de jaren heen. Eerst natuurlijk de cacao drank van de Maya's en tot slot Marsrepen en verassingseieren.

Oude rittersport repen

De opgezette Milka koe.... :-)

'Wat voor smaak wilt u? We hebben donkerbruin, wit, melk, met noten, met rozijnen....'

Na al dat zien van die chocolade moest er natuurlijk ook even wat chocolade gegeten worden. Dat deden we in het bijbehorende restaurant. Ieder een half stuk chocolade taart en een half stuk frambozen taart.

Natuurlijk was er bij het museum ook grote giftshop met werkelijk ALLE soorten en smaken chocoladerepen die je maar kan bedenken. Snoepjes, koekjes, kruiden, bloemen, kleurtjes ze hadden echt alles. Aangezien ik nooit te beroerd ben om wat nieuwe uit te proberen kocht ik een reep met wasabi en eentje met zeezout.
Die met zeezout heb ik aan Matthias gegeven, als dank voor de bonbonlessen. Die met 90% cacao is voor mama omdat ze dat zo lekker vindt.

Chocolade met wasabi is dus gewoon nog lekker ook!

Marie gaat binnekort ook terug naar haar thuisland, toevallig ook voor een bruiloft. Daarvoor had ze een lange jurk nodig, dus na het museum zijn we op jacht gegaan. Ik ben natuurlijk ook de beroerdste niet om een jurk te passen, dus dat hebben we samen even mooi gedaan. Helaas was die van Marie iets boven haar budget en die van mij ver daarboven. We hebben ze dan ook niet gekocht...

Verder wil ik jullie nog even het eindresultaat van mijn zelfgemaakte spekkies laten zien:

 Ooo en ik moet jullie nog iets grappigs vertellen! Ik had al verteld dat er hier in huis niet zo heel veel lekkere dingen zijn? (ondertussen snap ik waarom: als je de hele dag met je hoofd boven de chocolade/zelfgemaakte taart/zelfgemaakt ijs enz. hangt, dan hoef je 's avonds écht niets zoets meer. Dat neemt niet weg dat ze wel cola in huis kunnen hebben, maargoed) Dat vertelde ik ook aan Marie, dat ik af en toe eens in de keuken kijk om wat te halen en een cola te drinken.
Nou het kan dus nóg erger! Dat gezin van die arme Marie is dus veganistisch. Geen dierproducten in huis, dus geen ei, melk, vla, chocolade, vis, vlees. Eigenlijk alleen groentes en noten en sojaproducten.
Ik vertelde haar over mijn pralinecursus en toen werd ze hartstikke jaloers. Ze houdt ook van koken en taarten bakken en dat had ze dus geprobeerd in dat huis. Ik vroeg hoe ze een taart wilde bakken zonder melk, roomboter of eieren. Nou dat was dus ook niet gelukt, de taart smaakte nergens naar!
Ze ging bijna kwijlen bij het idee van een broodje kaas! Daarom moesten we natuurlijk ook een groot stuk taart nemen, voor Marie was dat de enige vorm van zoetigheid voor deze maand.
Als ze in een restaurant eten dan neemt ze ook het grootste stuk vlees wat ze kan vinden op de kaart, hahaha!
Zo zie je maar weer: het kan altijd erger!

Nou en zondagavond was het dan eindelijk zover: Anouk ging weer eens uit! Eerst ben ik samen met Chris en zijn soortvan vriendin Julia naar het huis van Thomas (weer een vriend van Chris en Julia) gereden waar we hebben 'ingedronken' zoals men dat noemt.
En toen op naar de party! Ik zal er maar niet ál teveel over vertellen, ik wil geen onnodige zorgen bij mensen creëren.... Laat ik het zo zeggen: 8 uur 's ochtends lag ik in m'n bedje (na voor het eerst in mijn leven zwart te hebben gereisd) en de foto's hieronder zeggen genoeg: ik heb een superleuke avond gehad!

Rosie, Michelle en Anouk

Met Julia

Gisteravond ben ik meegegaan naar een handbaltraining. Nee, waterpolo is niet uit mijn hart, maar er is hier geen damesteam in de buurt, dus dan moet je toch wat. Handbal is super populair in Duitsland en het lijkt per slot van rekening toch wel wat op waterpolo. Alleen is het op het land.
Gooien en vangen ging heel goed, balgevoel heb ik zo ondertussen wel. Het schieten op doel wat minder. Sowieso kan ik niet rennen en gooien tegelijk, ik maak eerst een tussenstop voor het doel.
Verder schoot ik de eerste 10x ong. 5 meter boven het doel, voor ik mij bedacht dat een waterpolo doel natuurlijk op gelijke hoogte met je arm ligt, terwijl je arm bij een handbaldoel in het midden van het doel zit. Na die snuggere redenering kwam mijn bal meer in de buurt van het doel.
Daarnaast ging het spelletje in mijn ogen wel erg snel. Steeds heen en weer rennen en dan ook nog je teamgenoten in de gaten houden. Op de een of andere manier kon ik niet zo goed zien wanneer ze nou een bal naar mij gingen gooien. In het water gaat dat een stuk beter.
Al met al was ik geen ster, maar het was leuk om weer eens lekker te sporten met aardige meiden, dus ik ga zeker proberen om iedere week mee te doen!

Dit weekend had ik dan eindelijk eens heimwee. Ik vroeg mij al af wanneer het zou komen, aangezien ik vroeger nog geen nachtje bij vriendinnetjes kon logeren, zonder de boel bij elkaar te huilen (en als papa weer moest werken dan sliep ik met zijn t-shirt als knuffel en de trouwfoto van papa en mama op m'n nachtkastje, weetjenog pappie?).
Tot nog toe had ik er hier geen last van, maar afgelopen weekend alsnog heel erg. Ik denk dat het kwam doordat ik besefte dat ik toch écht niet meer terug naar school hoefde, niet meer waterpolo speel, niet meer in het AJSO zit, niet meer in Lelystad woon, kortom: dat dit leven, hier in Duitsland, de komende tijd MIJN leven is. Verder hadden Birgitta en Michael ook een paar opmerkingen, dus alles samen maakte dat ik even HEEL GRAAG naar huis wilde.
Gelukkig Skype ik bijna elke dag met mijn ouders en kan ik bij hun lekker mijn ei kwijt over het leven in een totaal ander gezin met gebruiken waar je zelf nooit mee bent opgevoed. Mama helpt mij ook vaak met goede 'opvoed adviezen' daar heb ik heel veel aan.
Ook had ze nog een lieve kaart achtergelaten, voor als ik het even moeilijk zou hebben. Toen ik die las moest ik natuurlijk nóg harder huilen, maar daarna ging het wel beter.

Verder kwam er vandaag weer post voor mij! Deze keer een lange brief van oma van Koningsbruggen. Hartstikke leuk natuurlijk om post te ontvangen uit Nederland! Maakt mij iedere keer weer superblij als ik iets voor mij in de brievenbus vind. De foto's hangen boven mij bed en de brief natuurlijk uitgebreid gelezen. Dus bij deze bedankt opa en oma! xxxxx

Even denken, is er verder nog iets te melden? Oja, vanavond had ik taalcursus en dat was weer bedroevend gemakkelijk. De leraar gaat kijken of hij de groep in tweeën kan splitsen. Eentje waar Marie en ik inzitten en eentje met de rest. De rest heeft dan een uurtje later les dan wij, want zo kan het echt niet. Ik hoop heel erg dat dat gaat lukken, want anders ga ik echt wat anders doen in die tijd hoor! Vind het nu echt tijdverspilling! Maar de leraar zei al dat hij zijn best gaat doen voor ons, omdat hij niet wilt dat wij ons gaan vervelen. Gelukkig was het hem wel duidelijk dat dat nu het geval was.
Marie stelde al voor om anders samen een cursus Spaans te doen, haha!

21 t/m 25 september ben ik een weekend in Nederland voor de bruiloft van Sander en Patricia. Ik ga proberen om iedereen zo veel mogelijk te zien en te spreken, maar ik zit al redelijk vol gepland.

Dikke kus uit het ondertussen regenachtige Dieringhausen!
Anouk