Mijn eerste ervaring met de Duitse boswandeling

Hallo allemaal,

Gisteren besloot ik eens een lekkere boswandeling te maken. Mijn moeder had al een aantal keer gezegd dat de natuur hier zó mooi moest zijn, dus dat wilde ik nou wel eens even ontdekken.
Het was heerlijk herfstweer, koud, maar met een stralend zonnetje.

Vol goede moed ging ik op pad. Het eerste stuk was makkelijk; gewoon de straat uit en omhoog lopen naar het pad waar ik altijd met Fiona de ochtendwandeling doe.
Daarna echter niet naar beneden het dorp in, maar nóg meer omhoog, de berg op.
Het was hartstikke mooi in het bos! Allemaal gele blaadjes en mos en wat heel leuk was: het stikt hier van de paddenstoelen! Waar je in Nederland en verrukte schreeuw geeft als je een bos-champignon vind, stikt het hier van de veredelde kabouter huisjes. Bij de eerste was ik dan ook nog zwaar onder de indruk, maar na 5 verschillende fotoshoots had ik wel genoeg zwammen gezien en liep ik maar door.
Op een gegeven moment vroeg ik maar even de weg aan een ouder stel. Op zich was het niet heel moeilijk, zo lang ik maar omhoog liep, maar ik was toch wel benieuwd waar de 'top' nou was.
Gelukkig wezen zij mij de weg en kon ik met een gerust hart weer op pad.

Na iets minder dan een uurtje kwam ik boven aan. Daar kon je nóg een stukje hoger, want er was een soort uitkijktoren. Vet mooi uitzicht! Er was nauwelijks wind, dus de plaatselijke luchtbalonnenclub was die dag ook open. Er hingen 8 luchtbalonnen in de lucht!

Het uitzicht vanaf de top. Die vlekjes op je beeldscherm zijn de heteluchtballonnen. 

Na een poosje zitten kreeg ik het koud en ging ik weer terug. Daar begon de pret.
Toen ik aankwam zag ik twee mensen een klein paadje door het hoge gras nemen. Ik nam aan dat je daarmee een stuk van de route afsneed, dus ik besloot dat pad ook te nemen.
Was ik aan het einde, was er geen pad meer. Maar goed, ik moest toch van die berg af, dus ik liep maar gewoon dwars door het bos heen, naar beneden. Gelukkig kwam ik toen weer op het pad terecht!
Na een stukje gelopen te hebben besloot ik dat ik dit deel van het bos écht niet eerder had gezien. Alles leek namelijk op elkaar, overal waren bomen, blaadjes en paddenstoelen.
Toen eindigde mijn pad in een straat met auto's. Dat was dus niet de bedoeling, ik ging een BOS wandeling maken. Ik dus weer omhoog, nu RECHT TEGEN DIE BERG OP.
Heb je ook altijd dat je ergens vanaf wilt springen en dat je, terwijl je springt, beseft dat het eigenlijk veel te hoog was en je straks, als je landt, pijn aan je enkels zult krijgen? Of dat als je ergens onder staat iets veel minder stijl lijkt dan wanneer je er tegenop klimt?
Conclusie: die berg was echt heel stijl.

En ik nog maar denken dat achter dat éne heuveltje daar verderop het pad begon. Daar begon het pad namelijk OOK NIET.
Afijn, uiteindelijk vond ik een pad (na heel wat gevloek over wiens stomme idee het was om zonodig door het bos te willen, ipv gewoon de gemakkelijke asfaltweg terug). Ik over dat pad lopen, leidde hij mij naar de andere kant van de berg. Gelukkig heb ik wel redelijk gevoel voor richting, dus ik wist zeker dat dit óók niet goed kon zijn.

Ik wéér van het pad af, dwars door het bos gebanjerd (hierbij sorry aan alle muizen, wiens holletjes ik plat heb gestampt). Nu liep ik weer naar beneden (wat ik net met veel pijn en moeite omhoog had gelopen). Ik besloot de berg maar een beetje te volgen en kwam uiteindelijk terecht in iemands achtertuin. Dat kon ook niet de bedoeling zijn, dus daar liep ik maar omheen (ja, nog steeds door het bos). Toen kwam ik een hek met elektriciteit tegen, die helemaal omhoog tegen de berg op liep (waar ik dus omheen moest) en was ik dat hele bos meer dat ZAT.

Vervolgens ben ik omgekeerd en heb ik maar door die achtertuin gelopen (na eerst half naar beden te zijn geglibberd op mijn gympies).
Daar kwam ik een soort drank-tuinhuis tegen. Ja echt. Ik liep langs het raam en dacht: HU?!
In dat huisje stonden allemaal shotglaasjes en van die tap-dingen die boven een bar hangen voor flessen sterke drank. Buiten was een grote pizza oven en een heleboel stoelen.
Leek mij eigenlijk best een goed idee. zo'n huisje: ver weg van het dorp, kan je ieder weekend 'chillen' met je vrienden. Die gozer was denk ik de populairste bink van het hele dorp (en ik weet zeker dat het een jongen was, omdat het verder echt lelijk was ingericht. Totaal geen sfeer).

Maar ik was nog steeds niet thuis. Sterker nog, ik had géén idee waar Dieringhuizen was, laat staan de Mülenhelle. Ik had wel een gevoel dat ik daar links moest lopen (omdat die weg de berg op de hele tijd naar rechts was geweest).
Ik liep dus maar zo onopvallend mogelijk de tuin uit (ik deed mijn diva-zonnebril op om niet herkend te worden) en zocht naar levende wezens. Die vond ik! Eerst vond ik de hond en toen zijn baasje. In mijn beste Duits vroeg ik haar (het baasje) of zij wist welke kant Dierinhuizen op was en dat ik de weg niet wist.
'Hu, Dierinhuizen?'
'Jaa, Dieringhuizen!'
'Maar daar staat u middenin!'
(geen commentaar, aub)
Ik bedankte haar dus maar uitvoerig en ging huppelend weer op pad. 2 meter verderop moest ik een hoek om en stond ik aan hetzelfde pad als waar ik begonnen was en waar ik dus iedere ochtend loop.
Nou en dat was mijn avontuur voor deze week. Voorlopig heb ik mijn buik even vol van blaadjes en bomen.

Ach, zo erg was het niet. Het was nog niet donker en ik heb lekker gelopen! Het voelt alleen fijner als je weet waar je bent en niet doelloos rond loopt!

Nu ga ik lekker van mijn weekend genieten. Morgen op stap in Keulen, met iemand die ik via een reis site heb leren kennen (geen zorgen, ik moet hem gidsen en ik zorg ervoor dat we alleen op plekken komen waar veel mensen zijn).

Werkse allemaal!

Groetjes,
Anouk

Weekendje weg met mama (en andere dingen)

Hoi allemaal!

Zoals jullie al gelezen hadden was ik het afgelopen weekend gezellig met mijn moeder op stap.
Maar eerst nog even over zaterdag: Ik heb weer een handbalwedstrijd gezien! Hannah's team was uitgekozen om mee te lopen met de spelers. Ik was dus samen met haar en Yannick naar de wedstrijd, terwijl Jennifer bij Fiona thuis bleef. Ik heb met het grote toestel van Michael en Birgitta foto's gemaakt, dus helaas geen foto's met mijn eigen camera (waardoor ik jullie ook geen glunderende/zenuwachtige Hannah kan laten zien).

Samen met Yannick op de tribune (af en toe was ik jaloers op zijn gehoorbeschermers!). 

Gummersbach maakte eigenlijk niet zo héél veel kans om te winnen, aangezien ze het dit jaar niet zo goed doen. Het eerste stuk van de eerste helft lagen ze achter, maar aan het einde van de eerste helft was het gelijk!
In de tweede helft begonnen ze super goed en lagen ze 4 (!) punten voor. Dat werd echter weer ingehaald door het andere team tot het gelijk stond. In de laatste halve minuut werd er gelukkig nog een keer door Gummersbach gescoord en wonnen 'we'!

Overwinningslied door de spelers (zie Gummi de mascotte!).

Daarna waren wij uitgenodigd om in de VIP-tent nog even wat te eten en te drinken (samen met vrienden en familie van de spelers).
Toen ik daar stond had ik echt weer een: 'waar ben ik nú weer beland' momentje. Superlekker buffet (verse vis, salades, vlees, warme broodjes, curryworst (haha, die heb ik niet gegeten), taart, bonbons) én alles spelers van Gummersbach liepen er rond. Volgens mij had half Gummersbach wel met mij willen ruilen die avond. Niet dat ik mij er nou weer zó erg vermaakt had. Ik kende er niemand en heb mij dus maar met de kinderen bezig gehouden. Het was wel erg gaaf om een keertje mee te maken.
Zondagmiddag dacht ik even een relaxed ochtendje te hebben voor mijn moeder kwam. Helaas dacht Fiona daar anders over. Ze moest poepen, maar wilde niet en dat deed ze uiteindelijk dus maar op de grond in de gang. Serieus TIEN SECONDEN nadat ik haar op het potje had gezet. Ze weet volgens mij letterlijk het verschil niet tussen een drol en een scheet en doet af en toe de drol op het verkeerde moment.
Fiona dus maar onder de douche gezet en daarna de overige kinderen bij de drol weggehouden en die opgeruimd.
Toen kwam gelukkig mijn mama om 3 uur! Ik ben naar Gummersbach gereden en heb haar mijn taalschool, het ontbijt café en andere winkels waar ik dingen koop laten zien.

De middelbare school van Gummersbach, waar ik 's avonds taalcursus heb.

's Avonds hadden we gereserveerd in de Bistro van de Muelenhelle. Deze keer had mama de pompoensoep (op mijn aanraden) en ik de pompoensalade. Daarna zalm met risotto en toen wilden wij eigenlijk nog een klein toetje. Ik had gevraagd of Matthias een verassing dessert voor ons wilde maken en dat deed hij! Het was alleen niet erg klein.... (maar wel lekker)

Pompoensalade

Matthias' 'verassing dessert'.

 Daarna ben ik naar het hotel in Rodenkirchen gereden (voorstad van Keulen). Nog even gedouched en toen het bed in!
De volgende ochtend eerst lekker ontbijtbuffet. Vervolgens richting Bergisch Gladbach gereden, waar wij ons 4 uurtjes in 'Mediterana' hebben vermaakt. En dat was veel te kort! Het is echt een ENORM complex met wel 25 verschillende soorten sauna's; steensauna, rozensauna, buena vista sauna, kerzensauna, dampbaden, edelsteenbad, meditatiehuis en ga zo maar door! 4 uurtjes was natuurlijk veel te weinig om ze allemaal te doen, maar genoeg om even lekker te onstpannen!
Het weer was ook echt geweldig, het leek wel zomer! We konden dus ook heerlijk buiten in het zonnetje liggen.

Voor Mediterana

 Aan het einde van de middag zijn we richting het centrum van Keulen gegaan. Eerst een stuk lopen lans de rivier en daarna met de tram verder.

De Dom op de achtergrond.

Daar hebben wij eerst wat rondgelopen bij de Neumarkt en toen in de richting van Barbarossaplatz, waar het restaurant zat dat ik had gereserveerd.
Eerst nog even een sekt gedronken en toen om 7 uur heerlijk Indisch gegeten! Het restaurant had ik gevonden op Tripadvisor, dus dat zat wel goed.
Vooraf naanbrood met mango chutney en yoghurt spul en als hoofgerecht had ik kip met noten en mama lam met vruchten (en rijst erbij). Heerlijk!

De volgende ochtend hebben wij heerlijk rustig aan gedaan en om 11 uur waren wij weer in het centrum. Geshopt in mijn favoriete straat (maar niet zoveel gekocht) en bij de mega outdoor winkel.
Mama wilde nog schoenen kopen maar ze zaten niet lekker. Ik wilde GEEN schoenen kopen, maar zag 3 paar die GEWELDIG waren en was zo dom om ze ook even te passen. Aangezien ze goed zaten, ben ik maar snel de winkel uit gerend.

Straatkunst

Nog meer straatkunst.

 Daarna met de tram vanaf de Dom weer terug naar het hotel. Daar bij een gezellig bakkertje een 'late lunch' gedaan.

Vervolgens ben ik om kwart over 4 weer naar Dieringhausen gereden. Het was best druk op de weg, maar dat was ook meteen weer even een goede oefening. 

Mama wilde daarna nog even wat BIO aankopen doen, aangezien je hier struikelt over de BIO-supermarkten en in iedere 'normale' supermarkt ook alle producten in BIO verkrijgbaar zijn. 

Even voor half 6 heb ik haar dus ook uitgezwaaid! (ik ben niet zo goed in afscheid nemen).

's Avonds had ik weer taalcursus en dat was ook wel weer leuk.

Birgitta vertelde dat toen ik weg was, Hannah voor mij alsnog een bord op tafel had gezet. Ze vond het zo raar dat ik er even niet was! 

Verder zijn vandaag en gister de nicht van Michael en haar twee zoontjes op bezoek. Gisteravond had ik dus VIJF kindjes om op te passen... Nouja, voor een uurtje maar, tijdens het douchen gingen de bezoekers terug naar hun hotel kamer.

Oja en wat ook heel leuk was: Afgelopen middag kreeg ik een kaartje van Dominique! Haha, ik moest ZO lachen toen ik zag wat ze gestuurd had!

Je raadt al waar het op slaat he? Hahaha! (iets met een drol die op de grond lag).
Echt heel leuk!
Verder krijg ik ook een paar keer per maand een lange brief van Oma Bosma en dan stuur ik ook altijd een lange brief terug. Het is echt heel leuk om post te krijgen! Net alsof je een klein cadeautje krijgt, je wilt altijd snel zien wat er in zit!

Nou, voor mij is de week nu ook weer echt begonnen! Het weekendje weg was echt even lekker. Goed met mama gepraat en leuke dingen gedaan. Weer eens wat anders dan knutselen met een peuter, dreumes en kleuter!

Groetjes uit Dieringhausen,

Anouk

Yannick's feestje, de komst van Hans en kleien

Hallo allemaal!

Vandaag wat minder tekst en wat meer foto's.
Afgelopen dinsdag was Yannick's kinderfeestje. We hebben spelletjes gespeeld en ze hebben pompoenen uitgehold. Ik heb Fiona maar even vermaakt en aan het eind het slagveld wat ooit een tafel was opgeruimd. Reuze gezellig, maar ook wel fijn dat het nu weer voorbij is! (kinderen worden zo panisch van jarig zijn)

Laat het feest beginnen!

Helemaal in party stemming

Deel van de Y-taart.

Gisteren was er hele leuke post voor mij: een heel pakket! Ik was reuze nieuwsgierig, dus heb het meteen open gemaakt.

Ja je ziet het goed! Een opblaasbare man! Sanne had zo'n medelijden met het feit dat er hier in Duitsland niet echt mijn type jongens rondloopt, dat ze maar een sexy vervanger had opgestuurd.
Ik heb eerst maar even gekeken of er aan de onderkant niet iets heel groot bungelde, vóór ik hem aan de kinderen liet zien. Dat is niet het geval, ik heb een keurige man gekregen.
Verder nog wat heerlijk Sinterklaas snoepgoed, dus 5 december ga ik mijn eigen pakjesavond vieren!

Het was liefde op het eerste gezicht!

Hans helpt mij ook heel goed met de kinderen!

Van Yannick heeft Hans een echt Duits T-shirt gekregen.

 Wat nog wel grappig was: Hannah wilt nu graag een opblaasbare vrouwen pop. Ik moest van haar dus even Googelen... Je raadt natuurlijk al wat je daar tegen komt!
Gelukkig was er ook een hele keurige opblaas vrouw, met een bikini aan. Die wilt zij nu voor haar verjaardag.
Gisteravond hebben we gekleid: Yannick snoep, Hannah sterren en zonnen, ik dieren en Fiona kunst.
Ik ben nog nooit zo creatief bezig geweest als de afgelopen 2 maanden.
Dit is het resultaat:

Fijn weekend allemaal! Voor mij duurt het nog even tot maandag!

Groetjes,
Anouk

Hoe ik dacht dezelfde genen te bezitten als Oude Oma (en wat er gebeurde toen dat niet zo bleek te zijn)

Hallo allemaal!

Jullie zijn vast nieuwsgierig geworden door mijn originele titel (dat was in elk geval de bedoeling).
Nou, ga er maar goed voor zitten, want ik heb weer een lekker smeuïg verhaal uit het verre Duitsland...

Het begon allemaal maandag middag toen ik naar de HNO arzt moest (Halse-Nase-Ohr Arzt, ook wel KNO arts in het Nederlands), voor mijn oren.
De dokter zat in Wuppertal en aangezien dat een dorp de andere kant uit is ten opzichte van Gummersbach (en ik daar dus ook nooit geweest was), bracht Birgitta mij daarheen. Daar aangekomen bleek de hele handel al een uur uit te lopen. Ik vond het wel erg netjes dat ze dat van te voren aangaven, zodat je tenminste wist waar je aan toe was. Ik ben dan ook nog even het dorpje in gelopen (in Lelystad zit je altijd maar boekjes te lezen en naar de klok te staren en je af te vragen waarom je ook alweer ALTIJD 5 minuten van te voren aanwezig bent, als het ook ALTIJD minstens 20 minuten uitloopt).
Terug moest ik met de bus (nou ja, dat had ik tegen Birgitta gezegd), dus ik keek meteen wanneer die zou gaan: half 7.
Bij de dokter aangekomen was ik om 10 over 6 nog steeds niet aan de beurt, dus toen belde ik Birgitta maar even om te vragen of als het langer dan half 7 zou duren ze mij alsnog op wilde halen. Anders moest ik een uur op de bus wachten (de volgende ging pas half 8).
 Op dat moment was ik net aan de beurt en de dokter hoorde mijn verhaal. Hij heeft dus in rap tempo mijn oren bekeken (ik zal de verdere details besparen) en verteldt dat ik neusspray nodig had.
5 voor half was ik klaar en rende ik naar het busstation. Gelukkig was ik op tijd! (nouja, 'gelukkig'.....)
Ik had mij net lekker geïnstalleerd met mijn Ipod, toen we voor een halte stopten en er 2 mannen in blauw pak binnen kwamen. Aangezien ik nooit wat hoor als ik muziek in heb, hoorde ik niet wat ze zeiden, maar daarna gingen ze alle kaartjes bekijken.
Nou zal ik eerst maar even uitleggen op welke manier ik gebruik maakte van mijn buskaartje: ik kocht een kaartje van 4 ritten. Daar kan je dus eigenlijk maar VIER keer mee met de bus (duh). Je moet de vier zijden bestempelen en hem dan weggooien. Ik ben echter een gierige Hollander, dus ik had heel slim bedacht dat je één zijde ook wel 3 keer kan bestempelen. Of 5 keer. Of 8 keer.
Hoe dan ook: toen de controleur (even tussendoor: zijn jullie ooit gecontroleerd in de BUS?! Ik echt nog nooit!) bij mij aankwam liet ik hem met een big smile mijn kaartje zien. Daar was hij niet zo van onder de indruk. Ik deed eerst nog alsof ik een domme toerist was, geen Duits kon en niet snapte hoe het kaartje werkte. Dat werkte niet, aangezien ik na 3 zinnen in het Duits begon te antwoorden en hij heus wel door had dat ik gewoon een dikke bon had verdiend.
Nou denk je misschien: Hoppa, Anouk krijgt een bon en ze mag weer verder met de bus. NEE beste mensen, ik was namelijk een speciaal geval: 'EEN BUITENLANDER'.
Hij vroeg mij waar ik woonde en ik zei: 'Nou in de Mülenhelle, dat hotel in Dieringhausen' (iedereen kent het hier). Toen waren de rapen gaar.
Samen met een Poolse vrouw die geen paspoort oid mee had moest ik mee de bus uit. Haar man stond haar op te wachten en die had wel een ID mee, dus zij kon zo weg.
Daarna was ik weer aan de beurt. Hij begon zo: 'Kijk we hebben twee problemen: Jij woont niet in Duitsland én we moeten je een bon uitschrijven. Dat gaat moeilijk worden'.
Ik zei: 'Nee meneer, ik woon in Duitsland, ik heb u het adres gegeven'.
Hij zei: 'Ja, je geeft dat adres van dat hotel, maar daar WOON je niet, daar VERBLIJF je'.
Ik zei: 'Jawel meneer, daar WOON ik wel. Ik WOON bij de eigenaren van dat hotel en dat is toevallig op hetzelfde terrein (like I said before, maar dat zei ik niet hardop)'
(STILTE)
Hij zei: 'Oh, dus je bent daar op bezoek! Dan kunnen wij op dat adres óók geen bon uitschrijven.'
Ik zei: 'NEE IK WOON BIJ DIE MENSEN IK STA INGESCHREVEN BIJ DE DUITSE OVERHEID (of waar dan ook) OP DAT ADRES, HOHLERSTRASSE 1A' (die grote letters dacht ik, ik bleef heel keurig in het echt).
Hij zei: 'Nou, dat gaan wij dan wel eens even controleren'.
Ging hij ergens heen bellen om te vragen of Anouk Bosma uit Lelystad aan de Hohlerstrasse 1A woonde (eerst dacht hij nog dat ik Anouk Almere heette, maar ik heb hem maar even uitgelegd dat dat mijn geboorteplaats is. Anders werd het helemáál zo verwarrend).
Nou en raad eens?! Ik woon daar!

Daarna werd het allemaal een stuk makkelijker. Hij schreef mijn bon uit (40 euro, maar omgerekend nog ong. 15) en ik besloot ook maar even aardig te doen, aangezien het gewoon mijn eigen schuld was. Daarna moest ik nog op de volgende bus wachten en meneer en zijn collega bleven maar even bij mij, want het was donker en verlaten.
Ze vroegen hoe ik het in Duitsland vond en wat de grote verschillen zijn. En hij vroeg hoe oud ik dacht dat hij was (ik zei 30, maar hij was 34. Ja hé, het bleven een soort politieagenten).
Ondertussen had ik het wel erg koud gekregen, want ik dacht toch alleen maar in de bus te hoeven zitten, dus ik had alleen een dun jack en een vestje aan (en het was 6 graden toen ik terug kwam).
Op het einde wilde ik ook nog even een foto van die ene maken, per slot van rekening ben ik een toerist én was hij de man die mijn eerste (en laatste) boete gaf.
Dus bij deze:

En nou willen jullie denk ik nog wel even weten wat mijn oude oma hier nou mee te maken had:
Ik had een overgroot oma (de moeder van de moeder van mijn vader). Zij was 'doof', maar als je het over een bepaald interessant onderwerp had (bijvoorbeeld toen mijn ouders het over trouwen hadden) dan kon ze je opeens wel verstaan (en nu weet je ook waarom mijn hele familie zo hard praat).
Verder at ze rosbief die groen was (bij wijze van spreke) en was ze een kei in grijsrijden.
En dat ging als volgt: Vroegah moest je in Amsterdam als je met de tram ging altijd één strip meer afstempelen dan dat je reisde, een soort 'instaprit'. Oude oma vond dit onzin en deed dit nooit. Als er dan een controleur in de tram kwam dan hing ze het 'oude, onwetende omaatje' uit en kwam ze er dus mooie mee weg ('ojaa, lieve meneer, ik weet dat ook allemaal niet meer hoor, ik ben al zo oud!' 'Geeft niet hoor mevrouw, dan weet u het voor de volgende keer'.).
Het was niet echt zwartrijden, omdat ze dus wel wát afstempelde. Net als ik gedaan had: ik had wel wát afgestempeld!
Echter: ik kwam er niet mee weg en zij wel! Een generatie voor mij heeft denk ik die genen al gekregen en ze hebben mij overgeslagen. Dat was in dit geval wel even jammer!

Groetjes uit Duitsland!
Anouk

PS: Morgen maken jullie kennis met Hans, mijn nieuwe boyfriend.....

Yannick's verjaardag, HEEL oude wijn en hoe er een engeltje over mijn tong pieste

Hallo allemaal!

Vorige week maandag was ik met de familie mee naar Keulen. De kinderen hadden nieuwe winter schoenen nodig. En daar heb ik dan ook eindelijk mijn warme chocomelk MET slagroom gedronken (het verhaal: toen ik in de 4e/3e klas zat was ik met school naar Keulen, naar de kerstmarkt. We wilden warme chocomelk met slagroom drinken en aangezien we ook een videodagboek bij hielden moest het dus wel in het Duits. Aangezien ik degene met de grootste mond was, mocht ik de chocomelk bestellen. Maar ik had toen geen idee wat 'slagroom' in het Duits is. Dus ik probeerde uit te leggen dat we 4 heisse Schokolade mit 'wit, schuimig spul' wilden en eentje zonder dat spul. De ober zei: 'ooo, du meinst 4 mit Schaum und ein mit Sahne!' Ik dacht dat 'sahne' misschien wel 'zonder' betekende en dat de Duitsers slagroom 'schuim' noemen. Per slot van rekening lijkt het daar wel op. Nou, je raadt het natuurlijk al: wij kregen 4 warme Chocomelk met schuim, maar zónder slagroom en ééntje mét! Daarna ben ik nooit meer vergeten wat slagroom in het Duits is)

Toch nog warme chocomelk met slagroom!

Verder had ik van de week tot 2 keer toe bezoek in mijn kamer:

Afgelopen donderdag was Yannick jarig. Hij werd 5 en wilde een skatebord en een upsilon Kuche (Y-taart). De 'avond before' heb ik maar even een stormbaan uitgezet, dan konden de kinderen even lekker hun energie kwijt (is altijd een succes: tijd bijhouden en kijken wie er het snelst is en daarna zijn ze lekker tam)

Daarna nog even gezellig op de foto:

Nee hoor, ik ben helemáál niet zenuwachtig!

 Fiona vindt mij de afgelopen weken steeds liever geloof ik, want ze komt steeds kusjes brengen en mij knuffelen. Heel schattig en lief natuurlijk (alleen jammer dat zij nog steeds mijn naam niet kan zeggen! Alhoewel: gisteren kwam er Annou en Antou uit, maar daarna ook niks meer)

En toen was het donderdag en was Yannick officieel 5! Ik heb samen met Soline, de oude au pair, hem een doos met lego gegeven. Opa en Oma waren hier ook de hele week (voor zijn verjaardag). Tussen de middag was het superlekker weer en hebben wij buiten in de zon taart met sekt gegeten en gedronken.

En natuurlijk kreeg Yannick het skateboard wat hij zo graag wilde. De afgelopen dagen ging hij er nog net niet mee naar bed, maar verder is het skateboard overal aanwezig.

's Avonds hebben wij in het restaurant gegeten. De vader van Birgitta is ook een wijn liefhebber en had een speciale fles mee: 50 jaar oud (omdat haar ouders dit jaar 50 jaar getrouwd zijn). Die werd geopend en ik mocht ook proberen. Voor 50 jaar smaakte hij nog goed. Hij was wel al redelijk bruinig en je had heel erg dat 'na-gevoel' in je mond, wat je hebt als je rode wijn drinkt. Dat drogerige, ofzo. Hoe dan ook: dit is denk ik voorlopig de oudste wijn die ik gedronken heb!

Daarna kwam het voorgerecht en echt: ik heb nog nooit zo'n lekker pompoensoep gegeten! Schuimig en crème-ig, zoet en pittig. Dit was echt de verwekelijking van het gezegde: 'het was alsof er een engeltje over mijn tong pieste/poepte' (dat betekent dus dat het verrukkelijk was).


 Op aanraden van Hannah heb ik daarna de ree als hoofdgerecht genomen, maar die stak een beetje bleekjes af bij het voorgerecht (een tweederangs engeltje, zeg maar). Niet dat het niet lekker was, maar volgende keer neem ik weer vis.

 Het feestvarken neemt altijd hetzelfde, namelijk schnitzel!

De volgende dag was er een feestje bij Yannick's Kindergarten en daar mochten ouders etc. ook even bij zijn. Er werd een verhaal voorgelezen over dat Yannick een lichtje was (ofzo) en dat hij naar de zon en maan ging en toen naar een engel en dat die van Yannick een kindje maakte en dat hij toen op aarde kwam. De juf had geitenwollen sokken en van die gezondheid slippers. Verder hingen er slingers van kastanjes en mais aan het plafon, tussen grote takken van bomen. Het rook er naar hout en beienwas (dat kwam door de kaarsjes). Ik had al gehoord dat Yannick op een Waldorf kinderschool zat, maar nooit helemaal begrepen wat dat betekende. In Nederland staat het bekend als de 'vrije school'.
Dit vond ik op Wikipedia:
De vrijeschool gaat uit van wat volgens Steiner de intrinsieke ontwikkeling is van het kind. Er is, aldus Steiner, een diep van binnenuit komende “zielekracht” die het kind zijn of haar eigen en unieke ontwikkeling doet doormaken. Het onderwijs dient hierbij stimulerend en ondersteunend te zijn. Een belangrijk element bij deze ontwikkeling vormt de ziel. Deze van oorsprong uit de geestelijke wereld stammende kern van het menszijn is de drijvende kracht achter de persoonlijke, individuele, gefaseerde ontwikkeling (7-jaarscycli). De ziel is op aarde gekomen, volgens Steiner, om “lessen te leren”.
Dat verklaart ook dat verhaal over dat alle kindjes een 'lichtje' zijn.
Nou je, snapt hoe de juf keek toen ik daar met mijn strakke, knaloranje broek en telefoon in mijn hand binnen kwam wandelen. Ik ben maar snel op een stoeltje gaan zitten.

In de praktijk komt het er volgens mij op neer dat ze daar alleen biologisch en heel gezond eten krijgen en dat al het speelgoed van natuurlijke materialen is. En verder dat ze de natuur heel belangrijk vinden.

Op zich vind ik het wel een goed dat kinderen weer wat meer over de natuur leren, maar dit vond ik wel erg ver doorgevoerd. Toen wij allemaal in de kring zaten en elkaars handen vast moesten houden, kreeg ik een beetje het gevoel dat ik bij een sekte was. 

En hiermee spelen kindjes van de Waldorf Kindergarten!

Gisteravond vroeg ik, net als alle avonden, aan Yannick (en ook aan Hannah) wat het leukste en stomste van die dag was. Yannick vond het leukste dat Jennifer (de extra oppas, die in het weekend komt) er

's middags was en het stomste dat ze er 's avonds niet was. Toen vroeg ik of het met mij dan niet leuk was, waarop hij zei: 'Nou, Jennifer is het leukste.' Ik: 'Ook leuker dan Soline?' Hij: 'Ja en jij bent de blödste (stomste)'. Eerst dacht ik: 'nou, lekker dan', maar daarna moest ik wel even lachen. 

Ik had namelijk vorige week van Jennifer gehoord hoe het was geweest toen ik een weekendje naar Nederland was en haar omschrijving was dat het 'een enorme puinhoop was geweest en niemand wou luisteren.' Ik dacht: nou, dan vind jij mij misschien iets minder aardig, maar je luistert wel als ik wat zeg en bij mij is het geen puinhoop. Dus misschien vind JIJ het iets minder leuk, maar voor mij en de rest werkt dit HEEL GOED.

10 minuten later stond hij naast mij (ik zat op de bank, op mijn telefoon Felix de springer op te zoeken) en kwam hij gezellig tegen mij aanzitten en vragen wat ik deed. Ik vroeg of hij niet naar bed moest, maar hij moest plassen zei hij. Uiteindelijk hebben wij samen het filmpje bekeken en daarna heb ik hem naar bed gedragen. Daar kreeg ik nog een knuffel en een dikke kus/lik, dus ik denk dat hij even wilde laten merken dat hij mij nou ook weer niet zó stom vind. 

Mooie herfstkleuren!

Volgend weekend komt mama en gaan wij samen in een hotel in Keulen (niet hier, een goedkopere variant). Gezellig even vrouwen praat en naar de sauna. (zal mama ook wel fijn vinden, na 2 maanden alle ins en outs over zeilboten te hebben gehoord....)

 Groetjes!
Anouk