Het chocolade museum, de hotelstaffparty en heimwee

Hallo allemaal!

Ik heb weer een hoop om te vertellen, dus bereid je maar vast voor op een lang verslag...

Zaterdag ben ik samen met Marie naar Keulen geweest. Eerst een uur in de trein, waar we ook nog een aardig meisje tegenkwamen. We hebben met dat meisje samen een groepskaart gekocht, dan was de trein weer wat goedkoper. Een uur met dat meisje gekletst die in de Esprit winkel in Keulen bleek te werken. Het leuke aan in een ander land zijn of reizen is dat je zo snel nieuwe vrienden maakt of aardige mensen tegenkomt: iedereen is nieuwsgierig waar je vandaan komt en wat je van hun land vind, dus je hebt áltijd wel een gespreksonderwerp.

Afijn, in Keulen eerst maar even een fotoshoot voor de Dom gedaan.

Samen met Marie

Daarna zijn we naar het Chocolademuseum geweest. Superleuk én lekker!
Allereerst kreeg je te zien hoe cacaobonen groeien en hoe cacao gemaakt wordt. Daarna kwam een stuk over hoe daar dan weer chocolade van gemaakt wordt. En het leukste was dat ze een echte chocolade fabriek hadden nagemaakt waar de chocolade ook daadwerkelijk in werd gemaakt!

Ouderwetse mallen.

Chocolade fontein met gouden cacaobonen

Inpakmachine

Daarna kwam er een stuk over het gebruik van chocolade door de jaren heen. Eerst natuurlijk de cacao drank van de Maya's en tot slot Marsrepen en verassingseieren.

Oude rittersport repen

De opgezette Milka koe.... :-)

'Wat voor smaak wilt u? We hebben donkerbruin, wit, melk, met noten, met rozijnen....'

Na al dat zien van die chocolade moest er natuurlijk ook even wat chocolade gegeten worden. Dat deden we in het bijbehorende restaurant. Ieder een half stuk chocolade taart en een half stuk frambozen taart.

Natuurlijk was er bij het museum ook grote giftshop met werkelijk ALLE soorten en smaken chocoladerepen die je maar kan bedenken. Snoepjes, koekjes, kruiden, bloemen, kleurtjes ze hadden echt alles. Aangezien ik nooit te beroerd ben om wat nieuwe uit te proberen kocht ik een reep met wasabi en eentje met zeezout.
Die met zeezout heb ik aan Matthias gegeven, als dank voor de bonbonlessen. Die met 90% cacao is voor mama omdat ze dat zo lekker vindt.

Chocolade met wasabi is dus gewoon nog lekker ook!

Marie gaat binnekort ook terug naar haar thuisland, toevallig ook voor een bruiloft. Daarvoor had ze een lange jurk nodig, dus na het museum zijn we op jacht gegaan. Ik ben natuurlijk ook de beroerdste niet om een jurk te passen, dus dat hebben we samen even mooi gedaan. Helaas was die van Marie iets boven haar budget en die van mij ver daarboven. We hebben ze dan ook niet gekocht...

Verder wil ik jullie nog even het eindresultaat van mijn zelfgemaakte spekkies laten zien:

 Ooo en ik moet jullie nog iets grappigs vertellen! Ik had al verteld dat er hier in huis niet zo heel veel lekkere dingen zijn? (ondertussen snap ik waarom: als je de hele dag met je hoofd boven de chocolade/zelfgemaakte taart/zelfgemaakt ijs enz. hangt, dan hoef je 's avonds écht niets zoets meer. Dat neemt niet weg dat ze wel cola in huis kunnen hebben, maargoed) Dat vertelde ik ook aan Marie, dat ik af en toe eens in de keuken kijk om wat te halen en een cola te drinken.
Nou het kan dus nóg erger! Dat gezin van die arme Marie is dus veganistisch. Geen dierproducten in huis, dus geen ei, melk, vla, chocolade, vis, vlees. Eigenlijk alleen groentes en noten en sojaproducten.
Ik vertelde haar over mijn pralinecursus en toen werd ze hartstikke jaloers. Ze houdt ook van koken en taarten bakken en dat had ze dus geprobeerd in dat huis. Ik vroeg hoe ze een taart wilde bakken zonder melk, roomboter of eieren. Nou dat was dus ook niet gelukt, de taart smaakte nergens naar!
Ze ging bijna kwijlen bij het idee van een broodje kaas! Daarom moesten we natuurlijk ook een groot stuk taart nemen, voor Marie was dat de enige vorm van zoetigheid voor deze maand.
Als ze in een restaurant eten dan neemt ze ook het grootste stuk vlees wat ze kan vinden op de kaart, hahaha!
Zo zie je maar weer: het kan altijd erger!

Nou en zondagavond was het dan eindelijk zover: Anouk ging weer eens uit! Eerst ben ik samen met Chris en zijn soortvan vriendin Julia naar het huis van Thomas (weer een vriend van Chris en Julia) gereden waar we hebben 'ingedronken' zoals men dat noemt.
En toen op naar de party! Ik zal er maar niet ál teveel over vertellen, ik wil geen onnodige zorgen bij mensen creëren.... Laat ik het zo zeggen: 8 uur 's ochtends lag ik in m'n bedje (na voor het eerst in mijn leven zwart te hebben gereisd) en de foto's hieronder zeggen genoeg: ik heb een superleuke avond gehad!

Rosie, Michelle en Anouk

Met Julia

Gisteravond ben ik meegegaan naar een handbaltraining. Nee, waterpolo is niet uit mijn hart, maar er is hier geen damesteam in de buurt, dus dan moet je toch wat. Handbal is super populair in Duitsland en het lijkt per slot van rekening toch wel wat op waterpolo. Alleen is het op het land.
Gooien en vangen ging heel goed, balgevoel heb ik zo ondertussen wel. Het schieten op doel wat minder. Sowieso kan ik niet rennen en gooien tegelijk, ik maak eerst een tussenstop voor het doel.
Verder schoot ik de eerste 10x ong. 5 meter boven het doel, voor ik mij bedacht dat een waterpolo doel natuurlijk op gelijke hoogte met je arm ligt, terwijl je arm bij een handbaldoel in het midden van het doel zit. Na die snuggere redenering kwam mijn bal meer in de buurt van het doel.
Daarnaast ging het spelletje in mijn ogen wel erg snel. Steeds heen en weer rennen en dan ook nog je teamgenoten in de gaten houden. Op de een of andere manier kon ik niet zo goed zien wanneer ze nou een bal naar mij gingen gooien. In het water gaat dat een stuk beter.
Al met al was ik geen ster, maar het was leuk om weer eens lekker te sporten met aardige meiden, dus ik ga zeker proberen om iedere week mee te doen!

Dit weekend had ik dan eindelijk eens heimwee. Ik vroeg mij al af wanneer het zou komen, aangezien ik vroeger nog geen nachtje bij vriendinnetjes kon logeren, zonder de boel bij elkaar te huilen (en als papa weer moest werken dan sliep ik met zijn t-shirt als knuffel en de trouwfoto van papa en mama op m'n nachtkastje, weetjenog pappie?).
Tot nog toe had ik er hier geen last van, maar afgelopen weekend alsnog heel erg. Ik denk dat het kwam doordat ik besefte dat ik toch écht niet meer terug naar school hoefde, niet meer waterpolo speel, niet meer in het AJSO zit, niet meer in Lelystad woon, kortom: dat dit leven, hier in Duitsland, de komende tijd MIJN leven is. Verder hadden Birgitta en Michael ook een paar opmerkingen, dus alles samen maakte dat ik even HEEL GRAAG naar huis wilde.
Gelukkig Skype ik bijna elke dag met mijn ouders en kan ik bij hun lekker mijn ei kwijt over het leven in een totaal ander gezin met gebruiken waar je zelf nooit mee bent opgevoed. Mama helpt mij ook vaak met goede 'opvoed adviezen' daar heb ik heel veel aan.
Ook had ze nog een lieve kaart achtergelaten, voor als ik het even moeilijk zou hebben. Toen ik die las moest ik natuurlijk nóg harder huilen, maar daarna ging het wel beter.

Verder kwam er vandaag weer post voor mij! Deze keer een lange brief van oma van Koningsbruggen. Hartstikke leuk natuurlijk om post te ontvangen uit Nederland! Maakt mij iedere keer weer superblij als ik iets voor mij in de brievenbus vind. De foto's hangen boven mij bed en de brief natuurlijk uitgebreid gelezen. Dus bij deze bedankt opa en oma! xxxxx

Even denken, is er verder nog iets te melden? Oja, vanavond had ik taalcursus en dat was weer bedroevend gemakkelijk. De leraar gaat kijken of hij de groep in tweeën kan splitsen. Eentje waar Marie en ik inzitten en eentje met de rest. De rest heeft dan een uurtje later les dan wij, want zo kan het echt niet. Ik hoop heel erg dat dat gaat lukken, want anders ga ik echt wat anders doen in die tijd hoor! Vind het nu echt tijdverspilling! Maar de leraar zei al dat hij zijn best gaat doen voor ons, omdat hij niet wilt dat wij ons gaan vervelen. Gelukkig was het hem wel duidelijk dat dat nu het geval was.
Marie stelde al voor om anders samen een cursus Spaans te doen, haha!

21 t/m 25 september ben ik een weekend in Nederland voor de bruiloft van Sander en Patricia. Ik ga proberen om iedereen zo veel mogelijk te zien en te spreken, maar ik zit al redelijk vol gepland.

Dikke kus uit het ondertussen regenachtige Dieringhausen!
Anouk