Weekendje Sylt, deel 2: Sauna, vissticks en Dom Perignon.

Hoi allemaal,

Hotel/restaurant 'Fährhaus Sylt'.

Vandaag deel twee van het Sylt verslag. Maandag werd ik om 8 uur wakker door Yannick en Fiona die aan het spelen waren. Gelukkig had ik oordopjes mee, dus ik draaide mij nog even om. Vervolgens werd ik om 10 uur wakker gemaakt door Birgitta, dat ze gingen ontbijten. Hoera!

Vlag van Sylt

Het ontbijtbuffet was weer geweldig. Heel veel verschillende soorten broodjes, muesli, verse vis, vlees, fuit, salades, brood smeersels enzovoort. Ik had echter niet uren de tijd, want om half 11 gingen de volwassenen een spel spelen en moest ik dus op de kinderen letten. En aangezien die niet zo ondersteboven waren van het ontbijtbuffet moesten wij naar de speeltuin toe. 

Allen dik ingepakt, want het waaide hard op Sylt! Piraatje gespeeld in de speeltuin en ook nog even bij de volwassenen gekeken, die op het wad een balspel deden. Ze hadden allemaal duikbrillen, badmutsen en van die vislaarzen aan en ze zaten onder de prut! Was wel hilarisch om te zien.

Nadat ze allemaal weer schoon waren begon voor de koks de vergadering en ging Birgitta dus met de kinderen op pad. Ondertussen was het heerlijk weer geworden, dus ik besloot lekker te wandelen en een stukje van het eiland te verkennen. Vanaf het Fährhaus ben ik naar Keitum gewandeld, door de duinen (dat is het dorpje verderop).Op de heenweg kwam ik langs een begraafplaats met hele oude mensen. De meeste waren in de 90 gestorven en ik zag er verscheidene die ouder dan 100 waren geworden! Chill leven op zo’n eiland zeker!

 In Keitum was het ook leuk lopen; allemaal luxe huizen met rieten daken. Wat ik ook heel grappig vond: de winkeltjes zaten op de benedenverdieping van de huizen. Er was dus niet echt een winkelstraat, maar overal verspreid kon je wat kopen. Nadat ik een galerie met HELE DURE sieraden en een kasjmier-winkel waar het vestje 500 euro kostte had bekeken, liet ik het maar bij ‘window shopping’.  

Keitum staat boven op een kleine klif en daarvandaan ben ik weer terug gelopen (en deze keer niet verdwaald. Ik had namelijk onthouden dat ik op de heenweg de zee aan mijn LINKERHAND had, dus op de terugweg hield ik hem aan mijn RECHTERHAND). 

Weer terug in het hotel had ik na twee uur lopen wel honger gekregen. Er was echter geen lunch, maar wel thee en koffie met stukjes brownie en blauwe bessen taart. Voetjes omhoog, kaarsje aan, ELLE bij de hand en relaxen maar!

Om half 5 had ik met papa afgesproken om te skypen. Eerst met mijn telefoon door het hotel gewandeld om te kijken waar ik het beste bereik had. Dat bleek in het restaurant te zijn, dus van daaruit het thuisfront maar even van mijn situatie op de hoogte gebracht.

Daarna had ik nog tijd over, want pas om 7 uur zou het gala diner beginnen. Ik besloot dus maar weer even de sauna in te duiken. Sauna en stoombad gedaan (en even gepoedeld onder de regendouche) en toen kwam ik Birgitta, Hannah, Fiona, Yannick en Janning (Yannicks vriendje) tegen in het zwembad.  

Het zwembad

Ook nog even met ze gespeeld (kon Birgitta ook even in de sauna) en daarna allemaal aangekleed, zodat Brigitta en Michael richting gala diner konden. Ik zou bij de kinderen blijven, die in de bibliotheek zouden eten. Yannick was weg, want die ging logeren en in plaats daarvan kwam Hannah’s vriendinnetje (Line) bij ons slapen. In de bibliotheek aangekomen waren er nog een stuk of 4 andere kindjes en een ‘gezellige’ kamerjongen, die met een ‘HAAAAAAI’ mij gedag zei.  Na nog een hoop gekir ging hij even wat drinken halen. Nou heb ik helemaal niks tegen homo’s, maar van dat overdreven gedoe word ik altijd zo kriebel. Hij bleek op de andere kinderen te letten (wat heet: hij stopte steeds nieuwe dvd’s in de recorder en zorgde dat het eten kwam). Toen ging hij het eten opnemen voor de kinderen. De keuze was: spaghetti of schnitzel. Ik dacht: ho eens even, twee deuren verderop zitten 60 mensen een 10 gangen diner naar binnen te schuiven. Hebben ze daar niet wat van over, voor de uitgehongerde Hollandse au pair? (ik had echt honger, na twee uur lopen en niet echt lunchen) Ik probeerde nog subtiel te vragen of er niet ook iets ANDERS was, om te kiezen. Toen kwam hij terug met de mededeling dat er ook vissticks waren. Zucht, nouja doe die dan maar.

Terwijl wij wachtten op het eten konden wij Rapunzel kijken. Ik heb die film nu twee keer gezien, één keer in het Spaans en nu ook in het Duits. Het is echt een leuke Disney film, dus ik ga hem ook nog eens in het Engels kijken. Wat verder erg komisch was was het gesprek tussen Paul van 5 en Hannah. Ik weet niet helemaal hoe ze er op kwamen, maar Paul zei dat hij een paard had. Daarop zei Hannah (met een typische ‘ik-ben-hier-het-oudste-dus-ik-weet-hoe-het-zit’ blik): ‘Jaa, maar toch geen echt paard, je bedoelt zeker een knuffelpaard!’ Paul: ‘Euh, ja dus wel een echte’ (hij zei nog net geen ‘duh’). Hannah keek daarop erg beteuterd en zei maar niks.

Nou en toen kwam het eten. Fiona had een kinderportie pasta met rode saus, Hannah en Line een kinderportie schnitzel en Anouk? EEN KINDERPORTIE VISSTICKS. 3 vissticks en een lepel aardappelpuree met een verdwaald worteltje. Ik was in vier happen klaar en daarna heb ik mij maar over Fiona bekommerd (voordat de tomaat tegen het plafond zat). Er stonden nog wel 3 bakken sla op tafel, die de kinderen toch niet aten (wie eet er nou sla als je ook friet kan eten?), dus die heb ik alle 3 ook maar opgegeten. 

Het toetje was gelukkig wat beter, ik kon namelijk zelf vertellen hoeveel bolletjes ijs ik wilde. Nou doe er maar vier! Het ijs maken ze daar natuurlijk zelf, dus dat was heerlijk.

Daarna gingen Hannah en Fiona nog wat met de andere kinderen spelen. Paul was Fiona's favoriet: ze heeft hem de hele avond kusjes gegeven en zat steeds op zijn schoot of aan zijn broek te trekken, heel schattig! Paul was ook wel redelijk geduldig voor een 5 jarige, dus ze hebben heel lief met elkaar gespeeld en gedanst. 

Fiona met haar grote liefde Paul

Ondertussen was Yannick weer terug gekomen, want die had heimwee. Toen Line haar vader zag kreeg ze spontaan ook heimwee, dus aan het eind van de avond had ik weer gewoon 3 Quendler kindertjes onder mijn hoede. 

Rond 10 uur vond ik het wel mooi en heb ik mijn kids mee naar boven genomen. Mijn grote vriend bleef nog bij de overige kindjes, daar hoefde ik mij gelukkig niet om te bekommeren.

Yannick was erg moe en huilerig en wilde alleen maar op de grond liggen. Toen ik hem eindelijk in pyjama op de bank had ging hij Fiona lopen pesten. Daar werd ik erg boos om en dat maakte volgens mij genoeg indruk, want toen was hij stil. 

Toen ze rond 11 uur allemaal sliepen ben ik naar benden gewandeld om een wijntje te halen. Boven opgedronken en toen had ik zo'n honger dat ik benden ging vragen of ze nog wat te eten hadden. Ondertussen maakte het mij écht niet meer uit wat, een broodje kaas was ook goed, als het maar VULDE. 

Een heel aardige serveerster regelde een bord spaghetti voor mij. Dat heb ik aan de bar opgegeten, gezellig bij de barman (die mij ondertussen van rode wijn voorzag). Ondertussen was het 12 uur en waren de gasten aan hun dessert toe. Toen ik mijn bord naar de keuken terug had gebracht (waar de hoofdserveerster erg zenuwachtig van werd, ze kwam het heus wel halen!) stond er voor mij nog een verassing klaar. De barman had nog een dessert voor mij geregeld!

Champagne ijs met daaronder en brownie en saus van grapefruit. 

Daarna begon het feest voor de gasten. Er was een HELEBOEL wijn en NOG VEEL MEER champagne.Dom Perignon van Moët et Chandon dan hé, geen Aldi bubbels. Ik bekeek het geheel vanaf mijn post bij de bar, waar ik van de lieve barman ook een glaasje bubbels kreeg. Heerlijk! Moet ik vaker gaan drinken in mijn leven :-).

Om 1 uur ging ik slapen. Birgitta vertelde dat sommige mensen tot half 7 door hadden gedanst.
De volgende ochtend gingen wij eerst uitgebreid (nu gelukkig wel) ontbijten, samen met de vrienden. Had nog nooit creme brulee gegeten als ontbijt, maar nu dus wel. De oesters liet ik maar even staan. Ohja en ik heb ook aardbeien yoghurt met rode peper gegeten. Apart, maar wel lekker!
Daarna moest er afscheid genomen worden van de andere koks en jeunes restaurateurs mensen. Omdat Birgitte in het Fährhaus heeft gewerkt ging ze ook nog even beneden in de keuken gedag zeggen. Daar vond ik ze dan ook (want ik was op ze aan het wachten en toen ging ik ze maar zoeken). Het hotel heeft 2 keukens (voor de 3 restaurants) en het was nog wel even leuk om dat te zien. Ze waren druk bezig met bonbons maken en schapen slachten.
's Middags gingen we eerst naar de vrienden toe voor we naar huis reden. Ik ben toen maar even een blokje om gelopen (aangezien ik daarna weer 5 uur moest zitten).

Hier woont de bevriende familie.

Om half 5 hadden we de trein terug naar het vaste land. Daarna zijn we, op één kleine plaspauze na, in één keer doorgereden.
Het was erg slecht weer en aangezien Duitsers normaal 160 rijden, reden ze nu zeg maar 140. Af en toe hield ik mijn hart vast, maar het is allemaal goed gekomen.

Daaag vijf sterren! Het was gezellig met jullie!

Hieronder staan nog wat foto's van het hotel die ik op internet heb gevonden. Dan krijg je een beetje een idee.

Dit was onze hotelkamer.

Dit is Alessandro Pape, de chefkok van het Fährhaus. Hij is echt heel grappig (en ik heb een boel respect voor die man!).

De volgende dag was er een verassing voor Brigitta en Michael: ze hebben een MICHELINSTER gekregen voor het restaurant!! Super goed natuurlijk en ze waren dan ook hartstikke blij! De telefoon heeft niet opgehouden met rinkelen en ze hadden een enorme berg mails gekregen. 's Avonds was er voor de medewerkers een klein feestje (en ik mocht ook komen): wéér champagne. He balen nou toch!

Hoera, de Mühlenhelle heeft een Michelinster!

Oja en ik heb ook nog wat dingetjes meegenomen uit de hotelkamer (alleen de dingen die je mee mocht nemen): een badeend, een design beker (maar die geef ik weg) en alle shampoo, douchegel en bodylotion.

Komkommer shampoooo!!

Daarna was ik een beetje verdrietig. Ik had niet echt heimwee, maar ik wilde gewoon even lekker naar huis toe, op de bank tv kijken en met mama en papa kletsen. Het was een superleuk weekend en ik heb meer dan genoten, maar het stond ook zó ver af van mijn 'gewone' leven (is dat leven nog gewoon te noemen? Na mijn jaar weg zal ik immers weer een heel ander leven lijden). Ik moest alles even verwerken zeg maar. Gelukkig was er nog een 'openen bij heimwee kaart' van thuis en daarna ging het wel weer goed!

Nou, jullie zijn weer op de hoogte (als je het tot hier hebt volgehouden met lezen). Leuk dat je het allemaal nog steeds volgt, ik voel mij echt vereerd!

Tot de volgende keer,

Groetjes van Anouk