Mijn eerste ervaring met de Duitse boswandeling

Hallo allemaal,

Gisteren besloot ik eens een lekkere boswandeling te maken. Mijn moeder had al een aantal keer gezegd dat de natuur hier zó mooi moest zijn, dus dat wilde ik nou wel eens even ontdekken.
Het was heerlijk herfstweer, koud, maar met een stralend zonnetje.

Vol goede moed ging ik op pad. Het eerste stuk was makkelijk; gewoon de straat uit en omhoog lopen naar het pad waar ik altijd met Fiona de ochtendwandeling doe.
Daarna echter niet naar beneden het dorp in, maar nóg meer omhoog, de berg op.
Het was hartstikke mooi in het bos! Allemaal gele blaadjes en mos en wat heel leuk was: het stikt hier van de paddenstoelen! Waar je in Nederland en verrukte schreeuw geeft als je een bos-champignon vind, stikt het hier van de veredelde kabouter huisjes. Bij de eerste was ik dan ook nog zwaar onder de indruk, maar na 5 verschillende fotoshoots had ik wel genoeg zwammen gezien en liep ik maar door.
Op een gegeven moment vroeg ik maar even de weg aan een ouder stel. Op zich was het niet heel moeilijk, zo lang ik maar omhoog liep, maar ik was toch wel benieuwd waar de 'top' nou was.
Gelukkig wezen zij mij de weg en kon ik met een gerust hart weer op pad.

Na iets minder dan een uurtje kwam ik boven aan. Daar kon je nóg een stukje hoger, want er was een soort uitkijktoren. Vet mooi uitzicht! Er was nauwelijks wind, dus de plaatselijke luchtbalonnenclub was die dag ook open. Er hingen 8 luchtbalonnen in de lucht!

Het uitzicht vanaf de top. Die vlekjes op je beeldscherm zijn de heteluchtballonnen. 

Na een poosje zitten kreeg ik het koud en ging ik weer terug. Daar begon de pret.
Toen ik aankwam zag ik twee mensen een klein paadje door het hoge gras nemen. Ik nam aan dat je daarmee een stuk van de route afsneed, dus ik besloot dat pad ook te nemen.
Was ik aan het einde, was er geen pad meer. Maar goed, ik moest toch van die berg af, dus ik liep maar gewoon dwars door het bos heen, naar beneden. Gelukkig kwam ik toen weer op het pad terecht!
Na een stukje gelopen te hebben besloot ik dat ik dit deel van het bos écht niet eerder had gezien. Alles leek namelijk op elkaar, overal waren bomen, blaadjes en paddenstoelen.
Toen eindigde mijn pad in een straat met auto's. Dat was dus niet de bedoeling, ik ging een BOS wandeling maken. Ik dus weer omhoog, nu RECHT TEGEN DIE BERG OP.
Heb je ook altijd dat je ergens vanaf wilt springen en dat je, terwijl je springt, beseft dat het eigenlijk veel te hoog was en je straks, als je landt, pijn aan je enkels zult krijgen? Of dat als je ergens onder staat iets veel minder stijl lijkt dan wanneer je er tegenop klimt?
Conclusie: die berg was echt heel stijl.

En ik nog maar denken dat achter dat éne heuveltje daar verderop het pad begon. Daar begon het pad namelijk OOK NIET.
Afijn, uiteindelijk vond ik een pad (na heel wat gevloek over wiens stomme idee het was om zonodig door het bos te willen, ipv gewoon de gemakkelijke asfaltweg terug). Ik over dat pad lopen, leidde hij mij naar de andere kant van de berg. Gelukkig heb ik wel redelijk gevoel voor richting, dus ik wist zeker dat dit óók niet goed kon zijn.

Ik wéér van het pad af, dwars door het bos gebanjerd (hierbij sorry aan alle muizen, wiens holletjes ik plat heb gestampt). Nu liep ik weer naar beneden (wat ik net met veel pijn en moeite omhoog had gelopen). Ik besloot de berg maar een beetje te volgen en kwam uiteindelijk terecht in iemands achtertuin. Dat kon ook niet de bedoeling zijn, dus daar liep ik maar omheen (ja, nog steeds door het bos). Toen kwam ik een hek met elektriciteit tegen, die helemaal omhoog tegen de berg op liep (waar ik dus omheen moest) en was ik dat hele bos meer dat ZAT.

Vervolgens ben ik omgekeerd en heb ik maar door die achtertuin gelopen (na eerst half naar beden te zijn geglibberd op mijn gympies).
Daar kwam ik een soort drank-tuinhuis tegen. Ja echt. Ik liep langs het raam en dacht: HU?!
In dat huisje stonden allemaal shotglaasjes en van die tap-dingen die boven een bar hangen voor flessen sterke drank. Buiten was een grote pizza oven en een heleboel stoelen.
Leek mij eigenlijk best een goed idee. zo'n huisje: ver weg van het dorp, kan je ieder weekend 'chillen' met je vrienden. Die gozer was denk ik de populairste bink van het hele dorp (en ik weet zeker dat het een jongen was, omdat het verder echt lelijk was ingericht. Totaal geen sfeer).

Maar ik was nog steeds niet thuis. Sterker nog, ik had géén idee waar Dieringhuizen was, laat staan de Mülenhelle. Ik had wel een gevoel dat ik daar links moest lopen (omdat die weg de berg op de hele tijd naar rechts was geweest).
Ik liep dus maar zo onopvallend mogelijk de tuin uit (ik deed mijn diva-zonnebril op om niet herkend te worden) en zocht naar levende wezens. Die vond ik! Eerst vond ik de hond en toen zijn baasje. In mijn beste Duits vroeg ik haar (het baasje) of zij wist welke kant Dierinhuizen op was en dat ik de weg niet wist.
'Hu, Dierinhuizen?'
'Jaa, Dieringhuizen!'
'Maar daar staat u middenin!'
(geen commentaar, aub)
Ik bedankte haar dus maar uitvoerig en ging huppelend weer op pad. 2 meter verderop moest ik een hoek om en stond ik aan hetzelfde pad als waar ik begonnen was en waar ik dus iedere ochtend loop.
Nou en dat was mijn avontuur voor deze week. Voorlopig heb ik mijn buik even vol van blaadjes en bomen.

Ach, zo erg was het niet. Het was nog niet donker en ik heb lekker gelopen! Het voelt alleen fijner als je weet waar je bent en niet doelloos rond loopt!

Nu ga ik lekker van mijn weekend genieten. Morgen op stap in Keulen, met iemand die ik via een reis site heb leren kennen (geen zorgen, ik moet hem gidsen en ik zorg ervoor dat we alleen op plekken komen waar veel mensen zijn).

Werkse allemaal!

Groetjes,
Anouk